4017 - Na ka treguar Ibn Abi Dawud ⁽⁸⁸⁾,
ka thënë: Na ka treguar Sulejman bin Harb, ka thënë: Na ka treguar Hammad, ka thënë: Hisham bin Hassan liroi një umm ueled të tij dhe e bëri lirimin e saj mehër të saj. Këtë ia përmenda Ejubit, e ai tha: "Po sikur ajo ta refuzonte lirimin e saj?" Unë i thashë: "A nuk e liroi Pejgamberi (s.a.v.s.) Safijen dhe e bëri lirimin e saj mehër të saj?" Ai tha: "Sikur një grua t'ia dhuronte veten Pejgamberit (s.a.v.s.), kjo do të ishte e lejuar vetëm për të ⁽⁸⁹⁾."
E njoftova Hishamin për këtë, kështu që ajo e refuzoi lirimin e saj (në atë formë) dhe ai u martua me të, duke i dhënë mehër prej katërqind dërhemësh.
Nëse dikush thotë: "Kam parë njeriun që liron skllaven e tij për pasuri, dhe ajo e pranon këtë prej tij, kështu ajo bëhet e lirë dhe ai ka të drejtë në atë pasuri ndaj saj. Atëherë, pse e mohoni që nëse ai e liron atë me kusht që lirimi i saj të jetë mehër i saj, dhe ajo e pranon këtë prej tij, ajo të jetë e lirë dhe ai të ketë të drejtë në atë pasuri ndaj saj?"
I thuhet atij: Kur ai e liron atë për pasuri dhe ajo e pranon këtë prej tij, asaj i takon lirimi prej tij dhe atij i takon pasuria prej saj. Kështu, secilit prej tyre, përmes asaj kontrate që kanë lidhur mes tyre, i takon diçka që kjo kontratë e ka bërë të detyrueshme, e të cilën nuk e posedonte para asaj kontrate. Ndërsa kur ai e liron atë me kusht që lirimi i saj të jetë mehër i saj, ai i ka dhënë asaj pronësinë mbi veten e saj, me kusht që ajo t'i japë atij pronësinë mbi bësh-in (të drejtën e marrëdhënies) e saj. Ai i dha asaj pronësinë mbi veten e saj, të cilën ai e zotëronte, ndërsa ajo nuk e zotëronte atë para kësaj, me kusht që ajo t'i japë atij pronësinë mbi bësh-in e saj, të cilin ai e zotëronte që më parë. Pra, ajo nuk i dha atij asgjë përmes atij lirimi që ai nuk e zotëronte më parë; ajo thjesht i dha atij një pjesë të asaj që ai tashmë e kishte.
Prandaj, atij nuk i takon asgjë ndaj saj përmes atij lirimi, dhe ai lirim nuk mund të jetë mehër për të.
Kjo është argument kundër atij që thotë: Ajo bëhet bashkëshortja e tij përmes lirimit i cili është mehër për të.
Sa i përket atij që thotë: Ajo nuk bëhet bashkëshortja e tij përveçse me një martesë të re pas lirimit, ndërsa mehri është i detyrueshëm për të përmes lirimit, dhe përmes martesës me të kurdo që ai dëshiron.
Argumenti kundër tij në këtë është t'i thuhet: A ka të drejtë liruesi i saj ta marrë atë për shkak të borxhit të atij mehri që i është bërë i detyrueshëm asaj përmes lirimit? Nëse thotë: "Ai ka të drejtë ta marrë atë për këtë", ai ka dalë nga mendimi i të gjithë dijetarëve.
E nëse thotë: "Nuk ka të drejtë ta marrë atë për këtë", i thuhet: Atëherë çfarë është ky mehër që lirimi e bëri të detyrueshëm për të? A është pasuri apo diçka tjetër? Nëse është pasuri, ai ka të drejtë ta marrë atë për pasurinë që ajo i ka borxh kurdo që ai dëshiron. E nëse nuk është pasuri, atëherë ai nuk ka të drejtë të martohet me të pa pasuri.
Kështu, me këtë që përmendëm, vërtetohet edhe pavlefshmëria e këtij mendimi, e Allahu i Madhëruar e di më së miri.