٤١٠٤ - حدثنا يزيد بن سنان، قال: ثنا زكريا بن يحيى كاتب العمري، قال: ثنا المفضل بن فضالة، عن عبد الله بن عياش، عن كعب بن علقمة، عن أبي النضر، أنه أخبره أنه قال لنافع مولى عبد الله بن عمر: إنه قد أُكثِر عليك القول إنك تقول عن ابن عمر، أنه أفتى أن تؤتى النساء في أدبارهن، قال نافع: كذبوا علي، ولكن سأخبرك كيف الأمر، إن ابن عمر عرض المصحف يوما وأنا عنده حتى بلغ ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [البقرة: ٢٢٣] فقال: يا نافع، هل تعلم من أمر هذه الآية؟، قلت: لا، قال: إنا كنا -معشر قريش -نجبي النساء، فلما دخلنا المدينة ونكحنا نساء الأنصار، أردنا منهن مثل ما كنا نريد، فإذا هن قد كرهن ذلك وأعظمنه، وكانت نساء الأنصار قد أخذن بحال اليهود، وإنما يؤتين على جنوبهن، فأنزل الله ﷿ ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [البقرة: ٢٢٣] (193).
ففي هذا الحديث إنكار نافع لما قد روي عنه عن ابن عمر ﵄ من إباحة وطء النساء في أدبارهن وإخبار منه عن ابن عمر، أن تأويل قول الله ﷿: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [البقرة: ٢٢٣] ليس على ما تأوله أهل المقالة الأولى، ولكن على إباحة وطئ النساء باركات في فروجهن، وقد روي عن أم سلمة رضي عنها أيضا نحوًا من ذلك.
#4104
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
4104 - Na ka treguar Jezid bin Sinani, i cili ka thënë: Na ka treguar Zekerija bin Jahja, shkruesi i el-Amriut, i cili ka thënë: Na ka treguar el-Mufadal bin Fadale, nga Abdullah bin Ajashi, nga Ka'b bin Alkame, nga Ebu en-Nadra, se ai e ka njoftuar atë se i ka thënë Nafit, robërit të liruar të Abdullah bin Omerit: 'Janë shtuar fjalët ndaj teje se ti thua nga Ibn Omeri, se ai ka dhënë fetva që gratë të kryejnë marrëdhënie në vendet e tyre të pasme.' Nafiu tha: 'Kanë gënjyer ndaj meje, por do t'ju tregoj se si është çështja. Një ditë Ibn Omeri po lexonte Mus'hafin dhe unë isha pranë tij, derisa arriti te: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [el-Bekare: 223] (Gratë tuaja janë arat tuaja, andaj hyni në arat tuaja si të doni). Ai tha: 'O Nafi, a e di se për çfarë u shpall ky ajet?' Thashë: 'Jo.' Ai tha: 'Ne, paria e Kurejshëve, i kthenim gratë (në pozicione të ndryshme), e kur hymë në Medine dhe u martuam me gratë e Ensarëve, kërkuam prej tyre atë që kërkonim (më parë). Ato e urryen këtë dhe e konsideruan diçka të rëndë. Gratë e Ensarëve kishin marrë zakonin e Hebrenjve, të cilët kryenin marrëdhënie vetëm anash. Atëherë Allahu i Madhëruar shpalli: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [el-Bekare: 223] (193).

Në këtë hadith është mohimi i Nafiut për atë që është transmetuar prej tij nga Ibn Omeri (r.a.) rreth lejimit të marrëdhënieve me gratë në vendet e tyre të pasme, dhe njoftimi i tij nga Ibn Omeri se tefsiri i fjalës së Allahut të Madhëruar: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ﴾ [el-Bekare: 223] nuk është ashtu siç e kanë interpretuar ithtarët e mendimit të parë, por është për lejimin e marrëdhënieve me gratë (në pozicione të ndryshme) në organin e tyre gjenital. Kjo është transmetuar edhe nga Umm Seleme (r.a.) në mënyrë të ngjashme.
Database ID: 117026 Views: 12