4413 - Na ka treguar Ali bin Abdurrahman bin Muhamed bin el-Mugira, i cili ka thënë: Na ka treguar Muhamed bin Kudame, i cili ka thënë: Na ka treguar Xherir bin Abdulhamid, nga Mensuri, nga Muxhahidi, nga Jusuf bin ez-Zubejri, nga Abdullah bin ez-Zubejri, i cili ka thënë: "Zemea kishte një skllave me të cilën kryente marrëdhënie, dhe ai dyshonte për një burrë tjetër se kryente marrëdhënie me të. Zemea vdiq ndërsa ajo ishte shtatzënë dhe lindi një djalë që i ngjante burrit për të cilin ai dyshonte. Seuda ia përmendi këtë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), e ai tha: 'Sa i përket trashëgimisë, ajo i takon atij, ndërsa ti mbulohu prej tij, sepse ai nuk është vëllai yt'" ⁽⁶²⁾.
Në këtë hadith thuhet se Zemea kryente marrëdhënie me atë skllave dhe se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha Seudës: "Ai nuk është vëllai yt", që do të thotë djali i asaj me të cilën është kryer marrëdhënie.
Kjo tregon se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk kishte gjykuar për prejardhjen e tij nga Zemea për asgjë, dhe se marrëdhënia e Zemesë nuk ishte -sipas tij- detyrim që fëmija që lindi ajo skllave të ishte prej tij. Nëse dikush thotë: Në këtë hadith i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë "Sa i përket trashëgimisë, ajo i takon atij", kjo tregon për gjykimin e tij për prejardhjen e tij.
I thuhet atij: Kjo nuk tregon atë që përmende, sepse Abd bin Zemea e kishte pretenduar atë dhe pretendonte se ishte djali i babait të tij, sepse Aishja (r.a.) ka njoftuar në hadithin e saj që përmendëm prej saj në fillim të këtij kapitulli, se Abd bin Zemea i tha të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) -kur po debatonte me Sad bin Ebi Uekasin-: "Vëllai im dhe djali i skllaves së babait tim, i lindur në shtratin e babait tim". Është e mundur që edhe Seuda të ketë thënë diçka të tillë, dhe ata të dy ishin trashëgimtarët e Zemesë, kështu që me këtë ata e pranonin atë për detyrimin e trashëgimisë nga ajo që la Zemea.
Kjo u lejua ndaj tyre në pasurinë që u takonte atyre, edhe sikur të mos e kishin pranuar atë që pranuan, por me këtë nuk u bë i detyrueshëm vërtetimi i prejardhjes (نسب) që do të kërkonte një gjykim që do ta lejonte atë të shihte Seudën.
Nëse dikush thotë: Ai e urdhëroi atë të mbulohej prej tij vetëm sepse pa ngjashmërinë e tij me Utben, siç është në hadithin e Aishes (r.a.).
I thuhet atij: Kjo nuk mund të jetë kështu, sepse ekzistimi i ngjashmërisë nuk e bën të detyrueshëm vërtetimin e prejardhjes, dhe as mungesa e saj nuk e bën të detyrueshëm mohimin e prejardhjes.
A nuk e sheh burrin që i tha të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): "Gruaja ime lindi një djalë të zi". I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "A ke deve?" Ai tha: "Po". Tha: "Çfarë ngjyre kanë?" Ai përmendi diçka, e ai tha: "A ka prej tyre ngjyrë hiri (si pluhuri)?" Tha: "Ka prej tyre që janë të tilla". Tha: "Nga mendon se i erdhi kjo?" Tha: "Nga ndonjë damar (gjen) që e ka tërhequr". Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Mbase edhe kjo është nga ndonjë damar që e ka tërhequr".
Ne e kemi përmendur këtë hadith me zinxhirin e tij në kapitullin e Lianit, dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk i dha leje atij për ta mohuar atë për shkak të largësisë së ngjashmërisë prej tij, as nuk e ndaloi atë nga hyrja te vajzat e tij dhe familja e tij, por i dha atij një shembull me të cilin e bëri të ditur se ngjashmëria nuk e bën të detyrueshëm vërtetimin e prejardhjes, dhe se mungesa e saj nuk e bën të detyrueshëm mohimin e prejardhjes.
Po ashtu, djali i skllaves së Zemesë, sikur marrëdhënia e Zemesë me nënën e tij të bënte të detyrueshëm vërtetimin e prejardhjes së tij prej tij, atëherë largësia e ngjashmërisë nuk do të kishte kuptim, dhe sikur prejardhja e tij prej tij të ishte e vërtetuar, ai do të hynte te vajzat e tij ashtu siç hyjnë te ato djemtë e tjerë të tij. Sa i përket asaj me të cilën argumentuan nga Omeri dhe Ibn Omeri (r.anhuma) -për këtë- nga ajo që kemi transmetuar prej tyre, ata i kanë kundërshtuar në këtë Abdullah bin Abbasi dhe Zejd bin Thabiti (r.anhuma).