5008 - Na ka treguar Ibrahim bin Merzuk, i cili ka thënë: Na ka treguar Vehb bin Xherir, i cili ka thënë: Na ka treguar Shu'be, nga Simak bin Harb, nga Mus'ab bin Sa'd, nga babai i tij, i cili ka thënë: Për mua kanë zbritur katër ajete: Mora një shpatë ditën e Bedrit dhe thashë: O i Dërguari i Allahut, m'i jep si plaçkë lufte (nefl). Ai tha: "Vendose aty ku e more". Pastaj thashë: O i Dërguari i Allahut, m'i jep si plaçkë lufte. Ai tha: "Vendose aty ku e more". Thashë: O i Dërguari i Allahut, m'i jep si plaçkë lufte. Ai tha: "Vendose aty ku e more. A po e bën ⁽¹⁹⁾ si atë që nuk ka asgjë?", ose tha: "Apo u bë si ai që nuk ka asgjë?" - dyshimi është nga Ibn Merzuk. Ai tha: Dhe zbriti ajeti "Të pyesin ty për plaçkën e luftës (el-Enfal)" deri në fund të ajetit ⁽²⁰⁾.
Ebu Xhaferi ka thënë: Në të gjitha këto transmetime që lejuan plaçkën e luftës, në fillim të lejimit të tyre ato iu lanë Allahut dhe të Dërguarit. Ajo që Allahu i Madhëruar ia atribuoi Vetes nuk do të thoshte se diçka prej tyre do të shpenzohej për një të drejtë të Allahut të Madhëruar, që të shpenzohej pikërisht në atë të drejtë pa u lejuar kalimi te dikush tjetër, dhe as që do të shpenzohej si një pjesë e veçantë për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), në mënyrë që të ndahej në dy pjesë e të shpenzohej në dy drejtime. Përkundrazi, të gjitha ato u bënë për t'u shpenzuar në një drejtim të vetëm, që është se ato iu lanë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), por ai nuk i mbajti vetëm për vete pa shokët e tij, dhe as nuk veçoi disa prej tyre para të tjerëve, por i përfshiu të gjithë me to dhe i barazoi ata në ndarje. Ai nuk nxori prej tyre pesëshin (humusin), sepse ajeti i pesëshit për pasurinë e fituar pa luftë (el-efja) dhe ajeti i plaçkës së luftës (el-ganaim) nuk i kishin zbritur ende në atë kohë.
Në atë që përmendëm ka argument se kur zbriti ajeti i plaçkës së luftës - për tefsirin e të cilit ka pasur mospajtime siç i kemi përmendur - ajo që Allahu i Madhëruar ia atribuoi Vetes nga plaçka e luftës nuk do të thotë se Allahu ka një pjesë të detyrueshme në të, e cila do të ishte ndryshe nga pjesa e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Por kjo ishte prej Tij në kuptimin që Ai i Madhëruar e bëri obligim që ajo të ndahej sipas kategorive që Ai emërtoi e që ne i kemi përmendur.
Me këtë bie poshtë mendimi i atij që thotë se plaçka e luftës ndahet në gjashtë pjesë. Pastaj u kthyem te mendimi i atij që thotë se ajo ndahet në katër pjesë, duke u bazuar në argumentin e tyre nga transmetimi i Ibn Abbasit (r.a.) të cilin e kemi treguar në fillim të këtij libri, edhe pse është një transmetim i shkëputur (munkati') që nuk vërtetohet si i tillë. Megjithatë, një grup nga dijetarët e hadithit thonë se ai është i saktë, dhe se Ali bin Ebi Talha, edhe pse nuk e ka takuar Abdullah bin Abbasin (r.a.), ai e ka marrë atë nga Muxhahidi dhe Ikrime, i liri i Ibn Abbasit (r.a.).