5041 - Na ka treguar Fehd bin Sulejman, i cili ka thënë: Na ka treguar Jusuf bin Behlul, i cili ka thënë: Na ka treguar Abdullah bin Idris, nga Muhamed bin Is'haku, nga ez-Zuhriu e të tjerë si ai, përveçse ai përmendi se ai që iu drejtua të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) me këtë poezi ishte Amër bin Salimi ⁽⁶⁰⁾.

Pasi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk i përfshiu Huza'atët në pjesën e të afërmve (dhul-kurba) për shkak të aleancës që ishte mes tij dhe tyre, u bë e pamundur që dhënia e Beni el-Mutalibit të ishte për shkak të aleancës. Sikur dhënia e tyre të ishte gjithashtu për shkak të aleancës, ai do t'u jepte edhe liruesve të Beni Hashimit, por ai nuk u dha atyre asgjë.

Sa i përket asaj që kanë menduar Ebu Jusufi dhe Muhamed bin el-Haseni (r.h.) nga ajo që kemi përmendur prej tyre, ky është mendimi më i mirë nga të gjitha këto thënie sipas nesh; sepse ne shohim njerëzit në këtë kohën tonë që i atribuohen Abbasit, po ashtu edhe familja e Aliut, familja e Xhaferit, familja e Akilit, familja e Ez-Zubejrit dhe Talhasë, të gjithë këta nuk u atribuohen fëmijët e tyre babait të tyre më të lartë, por thuhet: Beni Abbasi, Beni Aliu dhe bijtë e atyre që përmendëm, derisa kjo u bë diçka që i bashkon ata, dhe derisa ata u bënë përmes baballarëve të tyre të ndarë si njerëzit e fiseve të ndryshme.

Nëse dikush thotë: Ne pamë të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) kur ndau pjesën e të afërmve, ai e caktoi atë vetëm për ata që i bashkonte me të një baba i kohës së injorancës (xhahilijetit), kështu që bijtë e atij babai ishin nga të afërmit e tij. Po ashtu, atë që i dha Ebu Talha atyre që përmendëm, i bashkonte me të një baba i xhahilijetit. Atëherë, përse keni thënë: Se afërsia e njeriut është nga ai që e bashkon me të babai i tij më i largët në Islam?

I thuhet atij: Ne kemi përmendur në atë që ka kaluar nga ne në këtë libër tonin se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u dha disa të afërmve dhe i privoi disa të afërm të tjerë. Secili prej atyre që u dha dhe secili prej atyre që i privoi duke mos u dhënë, ishin nga ata që pozita e tyre ndaj tij dhe pozita e atij që i dha, i bashkonte ata në një fis të vetëm të cilit i atribuohen, derisa u thuhet të gjithëve: Këta janë Kurejshët, dhe nuk atribuohen tek ajo që është pas Kurejshit, që të thuhet: Këta janë Kinanitët. Kështu, të gjithë anëtarët e fisit u bënë bij të një babai dhe një afërsie, dhe u dalluan nga të tjerët duke mos u atribuar tek ata.

Po kështu, çdo baba që u shfaq në Islam u bë një degë ose u bë një fis që fëmijët e tij i atribuohen atij në Islam, kështu që ai dhe fëmijët e tij atribuohen të gjithë në një fis të vetëm që i ka paraprirë Islamit, dhe ata të gjithë janë nga njerëzit e atij fisi.

Ky është mendimi më i mirë në këtë kapitull sipas nesh, dhe Allahut i kërkojmë sukses.

Pastaj u kthyem tek ajo që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u dha të afërmve të tij dhe gjetëm se njerëzit kanë mospajtime rreth kësaj.

Disa prej tyre kanë thënë ⁽⁶¹⁾: Ai u dha atyre për shkak të një të drejte që u takonte atyre me përmendjen që Allahu i Madhëruar u bëri atyre në ajetin e plaçkës së luftës (ganimetit) dhe në ajetin e fej-it. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk mund t'ua ndalonte atë, as t'ua kalonte të tjerëve, sepse për veten e tyre u takon një e pesta e të gjithë fej-it dhe një e pesta e të pestës së të gjithë ganimetit, ashtu siç nuk mund t'u ndalojë luftëtarëve katër të pestat e ganimetit, e as t'ua kalojë të tjerëve.

Të tjerë kanë thënë ⁽⁶²⁾: Të afërmve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) nuk u takon ndonjë e drejtë e detyrueshme në fej, as në të pestën e ganimetit me dy ajetet që kemi përmendur në fillim të këtij libri tonë. Allahu vetëm se e ka përforcuar çështjen e tyre duke i përmendur në këto dy ajete, pastaj pas kësaj nuk u takon atyre në fej dhe në të pestën e ganimetit përveçse ashtu siç u takon të tjerëve nga të gjithë të varfrit e muslimanëve që nuk kanë afërsi mes tyre dhe të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ky mendim është transmetuar nga Omer bin Abdulazizi (r.a.).