5076 - Na ka treguar Sulejman bin Shuajbi, i cili ka thënë: Na ka treguar El-Hasib bin Nasih, i cili ka thënë: Na ka treguar Xherir bin Hazimi, nga Isa bin Asimi, nga Zadni, i cili ka thënë: Ishim te Aliu (r.a.) dhe po diskutonim për zgjedhjen (el-hijar), e ai tha: Sa i përket Prijësit të Besimtarëve, Omerit (r.a.), ai më pati pyetur për këtë dhe unë i thashë: 'Nëse ajo zgjedh burrin e saj, ajo llogaritet një (shkurorëzim) dhe ai ka më shumë të drejtë ndaj saj, e nëse zgjedh veten e saj, ajo është një (shkurorëzim) i prerë (bain)'. Omeri tha: 'Nuk është kështu, por nëse ajo zgjedh veten e saj, ajo është një dhe ai ka më shumë të drejtë ndaj saj, e nëse zgjedh burrin e saj, atëherë nuk ka asgjë'. Unë nuk munda tjetër veçse të ndiqja Prijësin e Besimtarëve. Kur çështja më kaloi mua, e dita se jam përgjegjës për organet gjenitale (martesat), prandaj veprova sipas asaj që unë shihja si të drejtë. Disa nga shokët e tij i thanë: 'Mendimi që ke pasur, e që të ka ndjekur në të Prijësi i Besimtarëve, është më i dashur për mua sesa një mendim në të cilin je i vetmuar'. Ai tha: 'Pasha Allahun, më ka dërguar lajm Zejd bin Thabiti, i cili më kundërshtoi edhe mua edhe atë (Omerin), duke thënë: Nëse ajo zgjedh burrin e saj, është një dhe ai ka më shumë të drejtë ndaj saj, e nëse zgjedh veten e saj, atëherë janë tri, dhe ajo nuk i lejohet atij derisa të martohet me një burrë tjetër' ⁽¹⁰⁸⁾.

A nuk po shihet se Aliu (r.a.) ka njoftuar në këtë hadith se kur i kaloi çështja atij dhe e diti se është përgjegjës për organet gjenitale, ai mori atë që shihte si të drejtë, dhe se ai nuk e pa të udhës ta pasonte Omerin (r.a.) në atë që e shihte ndryshe nga ai (r.a.). Po kështu, kur i kaloi çështja atij, ishte e pamundur, me njohjen e tij për Allahun dhe me dijen e tij se është përgjegjës për pasuritë, që t'ua lejojë ato atyre që nuk i shihte si njerëz të tyre, dhe t'ua ndalojë njerëzve të tyre. Por, mendimi i tij për pjesën e të afërmve (dhu-l-kurba) ishte si mendimi që kishin Ebu Bekri dhe Omeri (r.anhuma), prandaj e zbatoi çështjen mbi atë bazë, dhe jo mbi diçka tjetër.

Sa i përket Ebu Hanifes, Ebu Jusufit dhe Muhamed bin el-Hasanit, rahmetullahi alejhim, mendimi i njohur prej tyre është se pjesa e të afërmve është shfuqizuar me vdekjen e Pejgamberit (s.a.v.s.), dhe se e pesta (humusi) e plaçkës së luftës dhe e gjithë pasuria e fituar pa luftë (fej'i) ndahen në tri pjesë: për jetimët, të varfrit dhe udhëtarët e mbetur rrugëve.