5613 - Na ka treguar Abu al-Awam Muhammad bin Abdullah bin Abd al-Jabbar al-Muradi, i cili ka thënë: Na ka treguar Yahya bin Hassan, i cili ka thënë: Na ka treguar Hushaym nga Abu Bishr, nga Abu al-Mutawakkil al-Naji, nga Abu Sa'id al-Khudri (r.a.), se shokët e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) ishin në një betejë dhe kaluan pranë një fisi prej fiseve të arabëve.
Ata thanë: A ka ndonjë prej jush që bën rukje? Sepse prijësi i fisit është pickuar ose i ka ndodhur diçka. Ai tha: Një burrë i bëri rukje me Fatihanë e Librit (Kuranit), dhe ai u shërua. Atij iu dha një kope me dele, por ai refuzoi ta pranonte. Ai e pyeti të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) për këtë, dhe ai i tha: "Me çfarë i bëre rukje?" Ai tha: Me Fatihanë e Librit. Ai tha: "Dhe ku e di ti se ajo është rukje?" Ai tha: Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Merreni atë dhe më ndani edhe mua një pjesë bashkë me ju" ⁽⁴⁾.
Një grup njerëzish ⁽⁵⁾ argumentuan me këto transmetime dhe thanë: Nuk ka asgjë të keqe me marrjen e shpërblimit për mësimin e Kuranit.
Të tjerë i kundërshtuan ata në këtë ⁽⁶⁾ dhe e urryen marrjen e shpërblimit për mësimin e Kuranit, ashtu siç urrehet marrja e shpërblimit për mësimin e namazit.
Argumenti i tyre kundër ithtarëve të mendimit të parë ishte se transmetimet e para nuk e kishin shpërblimin e përmendur për mësimin e Kuranit, por ishte për rukjen, ku nuk synohej punësimi për Kuranin.
Kështu themi edhe ne: Nuk ka asgjë të keqe me punësimin për rukje dhe të gjitha mjekimet, edhe pse e dimë se ai që punësohet për këtë mund të përfshijë në rukjen e tij diçka nga Kurani, sepse nuk është detyrë mbi njerëzit që t'i bëjnë rukje njëri-tjetrit. Pra, nëse punësohen për të bërë atë që nuk e kanë detyrë ta bëjnë, kjo lejohet.
Ndërsa mësimi i Kuranit është detyrë mbi njerëzit që t'ia mësojnë njëri-tjetrit, sepse në këtë ka përcjellje nga Allahu i Madhëruar, përveçse nëse dikush prej tyre e mëson atë, kjo mjafton për pjesën tjetër, ashtu si namazi i xhenazes që është detyrë për të gjithë njerëzit, por nëse dikush e kryen atë, mjafton për pjesën tjetër.
Dhe nëse një burrë punëson një burrë tjetër për t'i falur namazin një të afërmi të tij që ka vdekur, kjo nuk lejohet, sepse ai e ka punësuar atë për të bërë atë që ai e ka detyrë ta bëjë.
Po ashtu, mësimi i Kuranit nga njerëzit njëri-tjetrit është detyrë për ta, përveçse nëse dikush prej tyre e bën këtë, veprimi i tij mjafton për pjesën tjetër.
Pra, nëse punësojnë njëri-tjetrin për mësimin e tij, ajo marrëdhënie pune dhe punësimi i tij është i pavlefshëm, sepse ai e ka punësuar atë për të kryer një detyrë që ai e ka ndaj Allahut të Madhëruar dhe në atë që bën për veten e tij, sepse detyra bie prej tij me kryerjen e saj. Ndërsa punësimet lejohen dhe zotërohen shkëmbimet në atë që të punësuarit bëjnë për punëdhënësit.
Nëse dikush thotë: A është transmetuar diçka nga Pejgamberi (s.a.v.s.) që tregon atë që përmende për ndalimin e marrjes së shpërblimit ⁽⁷⁾ për mësimin e Kuranit apo jo? I thuhet atij: Po, është transmetuar nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) për këtë se ai ka thënë: "Mos hani me Kuran".
Dhe është transmetuar nga Ubada bin al-Samit (r.a.) se ai ka thënë: Unë u mësoja Kuranin disa njerëzve nga njerëzit e Suffas, dhe njëri prej tyre më dhuroi një hark me kusht që ta pranoja atë në rrugën e Allahut të Madhëruar.
Ia përmenda këtë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe ai më tha: "Nëse dëshiron që Allahu të ta vërë atë si gjerdan prej zjarri, atëherë pranoje" ⁽⁸⁾.
Ne i kemi përmendur të gjitha këto nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) me zinxhirët e tyre të transmetimit në atë që kemi paraqitur më parë në këtë libër tonin, në kapitullin e martesës me një sure nga Kurani në Librin e Nikahut.
Pastaj, është transmetuar nga Pejgamberi (s.a.v.s.) për këtë gjithashtu ajo që...