5662 - Na ka treguar Fehd bin Sulejman dhe Ali bin Abdurrahman, të cilët kanë thënë: Na ka treguar Ibn Ebi Merjem, i cili ka thënë: Na ka treguar Jahja bin Ejub, i cili ka thënë: Më ka treguar Muhamed bin Axhlani, i cili ka thënë: Më ka treguar El-Kaka' bin Hakim, nga Ebu Salihu, nga Ebu Hurejra (r.a.), nga i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), se ai u pyet për delen e humbur dhe tha: "Ajo është e jotja, ose e vëllait tënd, ose e ujkut". Dhe u pyet për devenë e humbur e tha: "Ç'punë ke ti me të? Ajo ka me vete deponë e saj të ujit dhe thundrat e saj; lëre derisa ta gjejë i zoti i saj" ⁽²⁶⁾.
Ata thanë: Në këtë hadith ai e ka ndaluar atë nga marrja e devesë së humbur dhe e ka urdhëruar ta lërë atë, kështu që kjo është gjithashtu argument për ndalimin e marrjes së gjësë së humbur.
U thuhet atyre: Nuk ka në këtë argument për atë që përmendët, por në këtë është urdhri i Pejgamberit (s.a.v.s.) drejtuar atij për ta lënë devenë e humbur, sepse natyra e saj është kërkimi i ujit derisa të jetë në gjendje ta bëjë këtë dhe nuk ka frikë për humbjen e saj për këtë arsye, sepse ajo shkon te uji dhe ha pemët derisa ta gjejë i zoti i saj. Pra, lënia e saj është më e mirë se marrja e saj, por ai që e merr për ta ruajtur për pronarin e saj nuk është i gjynahqar për këtë.
Pejgamberi (s.a.v.s.) është pyetur në këtë hadith gjithashtu për delen e humbur dhe ka thënë: "Ajo është e jotja, ose e vëllait tënd, ose e ujkut", domethënë: ti mund ta marrësh për vete, kështu që ajo të jetë në dorën tënde për vëllanë tënd, ose ta lësh e ta marrë ujku e ta hajë, ose ta gjejë i zoti e ta marrë. Pra, në këtë ka lejim për marrjen e saj.
Dhe është transmetuar nga Abdullah bin Amr bin el-As, nga Pejgamberi (s.a.v.s.) ajo që