26 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane, nga Davud bin Abdullahu el-Evdi, nga Humejd bin Abdurrahman el-Himjeri, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibn Abbasi (r.a.), i cili ka thënë:
«Unë isha i pari i njerëzve që shkoi te Omeri (r.a.) kur u godit (u therr), e ai tha: O Ebu Abbas, mbaji mend prej meje tri gjëra, sepse unë frikësohem se njerëzit nuk do të më arrijnë më: Unë nuk kam gjykuar për kelalen (trashëgiminë pa pasardhës dhe paraardhës), nuk kam lënë pasardhës (halife) mbi njerëzit, dhe çdo skllav që kam është i lirë. Atij iu tha: Cakto një pasardhës! Ai tha ⁽¹⁵⁾: Çfarëdo që të bëj, këtë e ka bërë ai që është më i mirë se unë; nëse caktoj pasardhës, vërtet ka caktuar pasardhës ai që është më i mirë se unë ⁽¹⁶⁾, e nëse i lë njerëzit në çështjen e tyre, vërtet kështu e ka lënë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Unë i thashë: Përgëzohu me Xhenet, o Prijës i Besimtarëve! Shoqërove të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) dhe e zgjate shoqërimin me të, pastaj udhëhoqe dhe veprove me drejtësi, dhe e përmbushe amanetin. Atëherë Omeri (r.a.) tha: Sa i përket përgëzimit tënd për mua me Xhenet, betohem në Allahun, përveç të Cilit nuk ka zot tjetër, sikur të kisha gjithçka që është mes qiellit dhe tokës, do ta jepja si shpërblesë për atë që kam përpara, para se ta marr vesh lajmin (llogarinë). Sa i përket asaj që përmende për çështjen e muslimanëve, betohem në Allahun, do të dëshiroja të shpëtoja prej saj baras (pa asgjë), as kundër meje e as për mua. Ndërsa për atë që përmende për shoqërimin me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.), ajo është ashtu».

---