966 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme, nga Thabiti, nga Kinane bin Nuajm el-Adevij, nga Ebu Berze el-Eslemij, se Pejgamberi (s.a.v.s.) ishte në një betejë të tij, dhe kur përfundoi luftimi, tha: "A ju mungon dikush?" Ata thanë: "Pasha Allahun, na mungon filani, filani dhe filani." Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Shikoni, a ju mungon dikush tjetër?" Ata thanë: "Na mungon filani dhe filani." Ai tha: "Por mua më mungon Xhulejbibi, kërkojeni atë." Ata e gjetën atë pranë shtatë personave që i kishte vrarë, e pastaj ata e kishin vrarë atë. Pejgamberit (s.a.v.s.) i erdhën dhe e njoftuan, kështu që ai shkoi tek ai dhe tha: "Vrau shtatë e pastaj e vranë! Ky është prej meje dhe unë jam prej tij. Vrau shtatë dhe e vranë! Ky është prej meje dhe unë jam prej tij." Këtë e tha dy ose tri herë. Pastaj i hapi krahët e tij kështu - dhe i shtriu ata - dhe ai (Xhulejbibi) u vendos mbi krahët e Pejgamberit (s.a.v.s.) derisa iu hap varri. Ai nuk pati shtrat tjetër përveç krahëve të Pejgamberit (s.a.v.s.) derisa u varros. Tha: "Dhe nuk përmendi larjen (guslin)."