1770 - Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane, nga Husajni, nga Ebu Vaili, nga Mesruku, i cili ka thënë: Më ka treguar Umm Ruman, nëna e Aishes, e cila ka thënë:

«Ndërsa isha e ulur, hyri tek unë një grua dhe tha: 'Allahu i bërtë filanit kështu e kështu!' Unë i thashë: 'Çfarë ka ai?' Ajo tha: 'Ai e përhapi lajmin' - domethënë përmendi Aishen. Aishja tha: 'A ka dëgjuar për këtë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)?' Ajo tha: 'Po.' Aishja tha: 'Po Ebu Bekri, a ka dëgjuar për këtë?' Ajo tha: 'Po.' Atëherë atë e kapi diçka (një gjendje e rëndë) dhe nuk u ngrit dot përveçse me ethe. Unë i hodha rrobat e saj përsipër. Hyri i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe tha: 'Çfarë ka kjo?' Unë i thashë: 'E kanë kapur ethe me dridhje.' Ajo tha: Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: 'Ndoshta kjo është për shkak të lajmit që i është treguar.' Aishja u ul dhe tha: 'Pasha Allahun, nëse betohem, ju nuk do të më besoni, dhe nëse flas, ju nuk do të më pranoni. Shembulli im dhe shembulli juaj nuk është asgjë tjetër veçse si shembulli i Jakubit dhe bijve të tij: ﴿Allahu është Ai prej të Cilit kërkohet ndihmë kundër asaj që ju përshkruani﴾.' Tha: Atëherë Allahu i Madhëruar zbriti pafajësinë e saj. Aishja tha: 'Me falënderimin e Allahut, e jo me falënderimin tënd e as të dikujt tjetër'».