1850 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Kurreh bin Halidi, nga Bekr bin Abdilah el-Muzeniu, nga ai që e ka dëgjuar Xhabirin.
Ebu Davudi ka thënë: Dhe na ka treguar Hishami, nga Ebu ez-Zubejri, nga Xhabiri, i cili ka thënë: «Na dërgoi i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) bashkë me Ebu Ubejde bin el-Xherrahun, ndërsa ne ishim treqind e dhjetë e ca veta. Ai na dha si furnizim një thes me hurma, prej të cilave na jepte nga një grusht. Kur ato u pakësuan, filloi të na jepte nga një hurmë, të cilën e thithnim ashtu siç e thith foshnja, dhe pastaj pinim ujë mbi të. Kur ato mbaruan, e ndjemë mungesën e tyre. Atëherë filluam t'i shkundnim gjethet e pemëve me harqet tona, i bluanim ato dhe pinim ujë mbi to, derisa u quajtëm 'Ushtria e Gjetheve' (Xhejshul-Habat). Ndërkohë që ishim në breg të detit, papritmas pamë një krijesë si një kodër rëre, që quhej 'el-Anber' (balenë). Ebu Ubejdeja tha: 'Është e ngordhur, mos e hani'. Pastaj tha: 'Ne jemi ushtria e të Dërguarit të Allahut dhe jemi në rrugë të Allahut, ndërsa jemi të shtrënguar nga nevoja'. Ai tha: 'Hëngrëm prej saj për njëzet net - ose tha: pesëmbëdhjetë net - dhe bëmë prej saj mish të tharë. Madje, dymbëdhjetë burra prej nesh u ulën në vendin e syrit të saj. Ebu Ubejdeja mori një nga brinjët e saj dhe e vendosi si hark, pastaj kaloi nën të deveja më e madhe prej deveve të njerëzve. Kur erdhëm te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), ai tha: 'Çfarë ju mbajti?'. Ne i thamë: 'O i Dërguari i Allahut, ndoqëm karvanët e Kurejshëve', dhe i treguam atij për çështjen e asaj krijese. Ai tha: 'Ajo ishte një rrizk (furnizim) që Allahu ua dha juve. A keni me vete diçka prej saj?'. Ne i thamë: 'Po'.»