1861 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hishami, nga Ebu ez-Zubejri, nga Xhabiri, i cili ka thënë: «U zu dielli në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) në një ditë me nxehtësi të madhe. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u fal dhe e zgjati qëndrimin në këmbë (kijamin), aq sa njerëzit filluan të rrëzoheshin. Tha: Pastaj ra në ruku dhe e zgjati, pastaj u ngrit dhe e zgjati, pastaj ra në ruku dhe e zgjati, pastaj u ngrit dhe e zgjati, pastaj bëri dy sexhde. Pastaj u ngrit dhe bëri të njëjtën gjë si në rekatin e parë. Kështu, ishin katër ruku dhe katër sexhde. Gjatë namazit të tij, ai filloi të ecte përpara, e pastaj të kthehej prapa. Pastaj u kthye nga shokët e tij dhe tha: Më u shfaqën Xheneti dhe Zjarri. Xheneti m'u afrua aq shumë, saqë po të zgjatja dorën për të marrë një vjelje (kalavesh) prej tij, dora ime do ta arrinte - ose tha: do ta kisha marrë, Hishami ka dyshuar (për fjalën e saktë) - dhe m'u shfaq Zjarri, andaj fillova të tërhiqesha prapa nga frika se mos ju mbulonte juve. Aty pashë një grua himjerite, të zezë e të gjatë, e cila dënohej për shkak të një maceje të saj, të cilën e kishte lidhur dhe nuk e kishte ushqyer, as nuk i kishte dhënë të pinte, e as nuk e kishte lënë të hante nga gjallesat e tokës. Gjithashtu pashë aty Ebu Thumame Amër bin Malikun duke tërhequr zorrët e tij në Zjarr. Ata (njerëzit) thoshin: Dielli dhe hëna nuk zihen përveçse për vdekjen e ndonjë njeriu të madh. Por, ato janë dy shenja prej shenjave të Allahut të Madhëruar, të cilat Ai ua tregon juve. Prandaj, kur ato të zihen, faluni derisa të kalojë (errësimi).»