2294 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hishami, nga Jahja bin Ebi Kethiri, nga Hilal bin Ebi Mejmune, nga Ata bin Jesari, nga Ebu Saidi, i cili ka thënë: «Pejgamberi (s.a.v.s.) u ul në minber dhe ne u ulëm rreth tij, e ai tha: "Ajo që unë i frikësohem më së shumti për ju pas meje, është ajo që do t'ju hapet nga bukuria dhe stolitë e kësaj bote."

Një burrë pyeti: "A vjen e mira me të keqe?" Pejgamberi (s.a.v.s.) heshti, saqë atij burri iu tha: "Çfarë ke që i flet Pejgamberit (s.a.v.s.) ndërsa ai nuk po të përgjigjet?" Ne pamë se atij po i zbriste shpallja. Kur iu largua ajo gjendje, ai fshiu djersët nga balli dhe tha: "Ku është pyetësi?" - sikur e lavdëroi atë - pastaj tha: "Vërtet, e mira nuk vjen me të keqe. Por, ajo që mbin në pranverë mund të vrasë nga fryrja ose të jetë afër vdekjes, përveç asaj kafshe që ha barin e gjelbër; ajo ha derisa t'i mbushen ijet, pastaj kthehet nga dielli, urinon, jashtëqit dhe pastaj kthehet sërish të kullosë. Vërtet, kjo pasuri është e gjelbër dhe e ëmbël. Sa pasuri e mirë është ajo për muslimanin, nëse prej saj i jep të varfrit, jetimit dhe udhëtarit të mbetur rrugëve" - ose ashtu siç ka thënë Pejgamberi (s.a.v.s.) - "ndërsa ai që e merr atë pa të drejtë, është si ai që ha e nuk ngopet, dhe ajo pasuri do të dëshmojë kundër tij në Ditën e Kiametit».