2325 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Shube, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Ebu Hamza, i cili ka thënë: E kam dëgjuar Hilal bin Hisnin duke thënë:
«Erdha në Medine dhe zbrita te Ebu Saidi në shtëpinë e tij. Ishim bashkë në një mexhlis dhe e dëgjova atë duke treguar: Më goditi uria në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), saqë lidha një gur në barkun tim. Gruaja ime më tha: 'Sikur të shkoje te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe t'i kërkoje diçka, sepse filani shkoi te ai, i kërkoi dhe ai i dha, edhe filani tjetër shkoi, i kërkoi dhe ai i dha.' Unë i thashë: 'Nuk do t'i kërkoj derisa të mos gjej asgjë.' Kërkova dhe nuk gjeta asgjë, kështu që shkova tek ai dhe e gjeta duke mbajtur hytbe. Arrita të dëgjoj nga fjalët e tij: 'Kush përmbahet nga lypja, Allahu e bën të ndershëm; kush kërkon të jetë i pavarur, Allahu e bën të pasur. Kush na kërkon diçka, ne ose do t'ia japim, ose do t'i gjendemi pranë, por ai që nuk na kërkon asgjë është më i dashur për ne sesa ai që na kërkon.'
U ktheva dhe nuk i kërkova askujt asgjë pas kësaj. Pastaj erdhi dunjallëku (pasuria), saqë nuk kishte familje nga Ensarët që të kishte më shumë pasuri se ne.»