2556 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Vuhejbi, nga Suhejl bin Ebi Salihu, nga babai i tij, nga Ebu Hurejra, i cili ka thënë: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë:
«Vërtet, Allahu ka melekë që udhëtojnë e që janë të tepërt (përveç atyre që shënojnë veprat), të cilët kërkojnë mexhliset e dhikrit. Kur vijnë te një popull që e përmendin Allahun e Madhëruar, ulen dhe i mbulojnë me krahët e tyre hapësirën mes tyre dhe qiellit të kësaj bote. Kur ata ngrihen (nga mexhlisi), melekët ngjiten te Zoti i tyre. Atëherë Allahu i Madhëruar thotë, ndonëse Ai e di më së miri: "Nga erdhët?" Ata thonë: "Erdhëm nga disa robër Tuaj, të cilët Të lartësonin (bënin tesbih), Të falënderonin (bënin tahmid), Të njësonin (bënin tehlil), Të madhëronin (bënin tekbir), kërkonin mbrojtje prej Teje nga dënimi Yt dhe Të kërkonin Xhenetin Tënd." Atëherë Allahu i Madhëruar thotë: "A e kanë parë Xhenetin dhe Zjarrin Tim?" Ata thonë: "Jo." Ai thotë: "E si do të ishte sikur t'i kishin parë ato? Unë i mbrojta nga ajo prej së cilës kërkuan mbrojtje dhe u dhashë atë që kërkuan." Atëherë thuhet: "Vërtet, mes tyre ishte një njeri që kaloi andej dhe u ul me ta." Ai thotë: "Edhe atij ia fala, sepse ata janë një popull që ai që ulet me ta nuk mbetet i mjerë."»