Musnad al-Tayalisi » Narrations of Abu Hurayrah
٢٧٢٠ - حَدَّثَنَا يُونُسُ قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ قَالَ: حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ ، عَنِ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ حَلِيفِ بَنِي زُهْرَةَ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ، قَالَ: «بَعَثَ رَسُولُ اللهِ ﷺ عَشَرَةَ رَهْطٍ عَيْنًا، وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَاصِمَ بْنَ ثَابِتِ بْنِ أَبِي الْأَقْلَحِ، وَهُوَ جَدُّ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ، فَانْطَلَقُوا، حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْهَدَةِ، بَيْنَ عُسْفَانَ وَمَكَّةَ، ذُكِرُوا لِحَيٍّ مِنْ هُذَيْلٍ، يُقَالُ لَهُمْ بَنُو لِحْيَانَ، فَنَفَرُوا لَهُمْ بِمِائَةِ رَجُلٍ رَامٍ فَاتَّبَعُوا آثَارَهُمْ حَتَّى وَجَدُوا مَأْكَلَهُمُ التَّمْرَ فَقَالُوا: هَذَا تَمْرُ يَثْرِبَ، فَلَمَّا أَحَسَّ بِهِمْ عَاصِمٌ وَأَصْحَابُهُ لَجَئُوا إِلَى فَدْفَدٍ، فَقَالُوا: انْزِلُوا وَلَكُمُ الْعَهْدُ وَالْمِيثَاقُ أَلَّا نَقْتُلَ مِنْكُمْ، فَقَالَ عَاصِمٌ: أَمَّا أَنَا، فَلَا أَنْزِلُ فِي ذِمَّةِ كَافِرٍ الْيَوْمَ، اللَّهُمَّ بَلِّغْ عَنَّا نَبِيَّكَ السَّلَامَ، فَقَاتَلُوهُمْ، فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعَةٌ، وَنَزَلَ ثَلَاثَةٌ فِي الْعَهْدِ وَالْمِيثَاقِ، فَلَمَّا اسْتَمْكَنُوا مِنْهُمْ حَلُّوا أَوْتَارَ قِسِيِّهِمْ فَكَتَّفُوهُمْ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ مِنْهُمْ أَحَدُ الثَّلَاثَةِ قَالَ: هُوَ وَاللهِ أَوَّلُ الْغَدْرِ، فَتَعَالَجُوهُ فَقَتَلُوهُ، فَانْطَلَقُوا بِخُبَيْبِ بْنِ عَدِيٍّ وَزَيْدِ بْنِ الدَّثِنَةِ فَانْطَلَقُوا بِهِمَا إِلَى مَكَّةَ فَبَاعُوهُمَا، وَذَلِكَ بَعْدَ وَقْعَةِ بَدْرٍ، فَاشْتَرَى بَنُو الْحَارِثِ خُبَيْبًا، وَقَدْ كَانَ قَتَلَ الْحَارِثَ يَوْمَ بَدْرٍ، قَالَتْ بِنْتُ الْحَارِثِ: فَكَانَ خُبَيْبٌ أَسِيرًا عِنْدَنَا، فَوَاللهِ إِنْ رَأَيْتُ أَسِيرًا قَطُّ كَانَ خَيْرًا مِنْ خُبَيْبٍ، وَاللهِ لَقَدْ رَأَيْتُهُ يَأْكُلُ قِطْفًا مِنْ عِنَبٍ وَمَا بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ مِنْ ثَمَرَةٍ، وَإِنْ هُوَ إِلَّا رِزْقٌ رَزَقَهُ اللهُ ﷿ خُبَيْبًا. قَالَتْ: فَاسْتَعَارَ مِنِّي مُوسًى يَسْتَحِدُّ بِهِ لِلْقَتْلِ، قَالَتْ: فَأَعَرْتُهُ إِيَّاهُ، وَدَرَجَ بُنَيٌّ لِي وَأَنَا غَافِلَةٌ، فَرَأَيْتُهُ مُجْلِسَهُ عَلَى صَدْرِهِ، قَالَتْ: فَفَزِعْتُ فَزْعَةً عَرَفَهَا خُبَيْبٌ، قَالَتْ: فَفَطِنَ بِي فَقَالَ: أَتَحْسَبِينِي أَنِّي قَاتِلُهُ، مَا كُنْتُ لِأَفْعَلَهُ، قَالَتْ: فَلَمَّا اجْتَمَعُوا عَلَى قَتْلِهِ قَالَ لَهُمْ: دَعُونِي أُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ، قَالَتْ: فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، فَقَالَ: لَوْلَا أَنْ تَحْسَبُوا أَنَّ بِي جَزَعًا لَزِدْتُ.
قَالَ: فَكَانَ خُبَيْبٌ أَوَّلَ مَنْ سَنَّ الصَّلَاةَ لِمَنْ قُتِلَ صَبْرًا، ثُمَّ قَالَ: اللَّهُمَّ أَحْصِهِمْ عَدَدًا، وَاقْتُلْهُمْ بَدَدًا، وَلَا تُبْقِ مِنْهُمْ أَحَدًا
ثُمَّ قَالَ:
فَلَسْتُ أُبَالِي حَيْثُ أُقْتَلُ مُسْلِمًا... عَلَى أَيِّ حَالٍ كَانَ فِي اللهِ مَصْرَعِي
وَذَلِكَ فِي جَنْبِ الْإِلَهِ وَإِنْ يَشَأْ... يُبَارِكْ عَلَى أَوْصَالِ شِلْوٍ مُمَزَّعِ
قَالَ: وَبَعَثَ الْمُشْرِكُونَ إِلَى عَاصِمِ بْنِ ثَابِتٍ، لِيُؤْتَوْا مِنْ لَحْمِهِ بِشَيْءٍ، وَكَانَ قَتَلَ رَجُلًا مِنْ عُظَمَائِهِمْ، فَبَعَثَ اللهُ ﷿ مِثْلَ الظُّلَّةِ مِنَ الدَّبْرِ فَحَمَتْهُ مِنْ رُسُلِهِمْ، فَلَمْ يَسْتَطِيعُوا أَنْ يَأْخُذُوا مِنْ لَحْمِهِ شَيْئًا».
#2720 2720 - Yunus narrated to us, he said: Abu Dawud narrated to us, he said: Ibrahim ibn Sa'd narrated to us, from al-Zuhri, from 'Umayr ibn Asid ibn Jariyah, an ally of Banu Zuhrah and he was among the companions of Abu Hurayrah, from Abu Hurayrah, who said: "The Messenger of Allah (saw) sent ten men as scouts, and he appointed 'Asim ibn Thabit ibn Abi al-Aqlah, who was the grandfather of 'Asim ibn 'Umar, as their leader. They set out until they reached al-Hadah, between 'Usfan and Makkah. Their presence was mentioned to a tribe of Hudhayl called Banu Lihyan, who mobilized against them with a hundred archers. They followed their tracks until they found the remains of dates they had eaten, and they said: 'These are the dates of Yathrib.' When 'Asim and his companions sensed them, they took refuge in a high place (fadfad). The pursuers said: 'Come down, and you have our covenant and promise that we will not kill any of you.' 'Asim said: 'As for me, I will not come down under the protection of a disbeliever today. O Allah, convey our greetings to Your Prophet.' So they fought them, and seven of them were killed. Three came down based on the covenant and promise. When they got hold of them, they untied the strings of their bows and bound them. When one of the three saw that, he said: 'This, by Allah, is the first betrayal.' He resisted them, so they killed him. They took Khubayb ibn 'Adi and Zayd ibn al-Dathinah to Makkah and sold them; this was after the Battle of Badr. The sons of al-Harith bought Khubayb, as he had killed al-Harith on the day of Badr. The daughter of al-Harith said: 'Khubayb was a prisoner with us, and by Allah, I never saw a prisoner better than Khubayb. By Allah, I saw him eating a cluster of grapes when there was no fruit in Makkah at that time, and it was nothing but provision that Allah (azwj) provided to Khubayb.' She said: 'He borrowed a razor from me to shave himself for the execution.' She said: 'I lent it to him, and a young son of mine wandered toward him while I was distracted. I then saw him sitting the boy on his lap.' She said: 'I was terrified, a terror that Khubayb recognized.' She said: 'He noticed me and said: "Do you fear that I will kill him? I would never do that."' She said: 'When they gathered to kill him, he said to them: "Let me pray two rak'ahs."' She said: 'He prayed two rak'ahs and then said: "Were it not that you might think I am afraid, I would have prayed more."'
He said: Khubayb was the first to establish the practice of praying for one who is killed while being held captive. Then he said: 'O Allah, count their number, kill them one by one, and do not leave a single one of them.'
Then he said:
I do not care, as long as I am killed as a Muslim... in whatever way my death for the sake of Allah occurs.
That is for the sake of the Deity, and if He wills... He will bless the limbs of a torn body.
He said: The polytheists sent someone to 'Asim ibn Thabit to bring a piece of his flesh, as he had killed one of their leaders. But Allah (azwj) sent a swarm of hornets like a canopy, which protected him from their messengers, so they were unable to take any of his flesh."
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
2720
- Na ka treguar Junusi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Ibrahim bin Sa'di, nga ez-Zuhriu, nga Umejr bin Esid bin Jarije, aleati i fisit Beni Zuhra, i cili ishte nga shokët e Ebu Hurejres, nga Ebu Hurejre, i cili ka thënë: «I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dërgoi dhjetë veta si vëzhgues dhe caktoi si komandant të tyre Asim bin Thabit bin Ebi el-Aklah, i cili ishte gjyshi i Asim bin Omerit. Ata u nisën derisa arritën në el-Hede, midis Usfanit dhe Mekës. Për praninë e tyre u njoftua një degë e fisit Hudhejl, që quheshin Beni Lihjan. Ata u vunë në ndjekje të tyre me njëqind burra shigjetarë dhe ndoqën gjurmët e tyre derisa gjetën mbetjet e hurmave që kishin ngrënë. Ata thanë: 'Këto janë hurma të Jethribit (Medinës)'. Kur Asimi dhe shokët e tij i ndjenë ata, u strehuan në një vend të lartë e të fortë (fedfed). Ata (ndjekësit) u thanë: 'Zbrisni dhe keni besën e premtimin tonë se nuk do të vrasim asnjë prej jush'. Asimi tha: 'Sa për mua, unë sot nuk zbres nën mbrojtjen e një kafiri. O Allah, njoftoje Pejgamberin Tënd për ne me selam'. Ata i luftuan dhe vranë shtatë prej tyre, ndërsa tre zbritën duke u mbështetur në besën dhe premtimin e tyre. Kur i shtinë në dorë, ata i zgjidhën kordonët e harqeve të tyre dhe i lidhën me to. Kur njëri prej të treve e pa këtë, tha: 'Pasha Allahun, kjo është tradhtia e parë'. Ai u rezistoi dhe ata e vranë. Pastaj u nisën me Hubejb bin Adiun dhe Zejd bin Dethinen për në Mekë dhe i shitën atje. Kjo ndodhi pas betejës së Bedrit. Hubejbin e bleu familja e el-Harithit, pasi ai e kishte vrarë el-Harithin në ditën e Bedrit. Vajza e el-Harithit ka thënë: 'Hubejbi ishte i burgosur te ne. Pasha Allahun, nuk kam parë kurrë rob më të mirë se Hubejbi. Pasha Allahun, e kam parë duke ngrënë një vjelë rrushi, ndërkohë që në atë kohë në Mekë nuk kishte asnjë frut. Ajo nuk ishte gjë tjetër veçse furnizim që Allahu i Madhëruar ia jepte Hubejbit'. Ajo tha: 'Ai më kërkoi një brisk për t'u rruar para se të vritej. Unë ia dhashë. Ndërkohë, një djalë i imi u afrua tek ai pa e vënë re unë, dhe e pashë që e kishte ulur mbi kofshën e tij. U tmerrova aq shumë saqë Hubejbi e vuri re. Ai e kuptoi frikën time dhe tha: 'A mendon se do ta vras? Nuk do ta bëja kurrë këtë'. Ajo tha: 'Kur u mblodhën për ta vrarë, ai u tha: 'Më lini t'i fal dy rekate'. Ajo tha: 'Ai i fali dy rekate dhe pastaj tha: 'Sikur të mos mendonit se po e zgjas nga frika, do të falesha më shumë'.

Ai tha: Hubejbi ishte i pari që la si sunet faljen e namazit për atë që vritet i lidhur (për vdekje). Pastaj tha: 'O Allah, numëroji ata, shkatërroji plotësisht dhe mos lë asnjë prej tyre'.

Pastaj tha:
Nuk më intereson se si vritem si musliman... në çfarëdo gjendje qoftë rënia ime për Allahun.
Kjo është për hir të Zotit, e nëse Ai dëshiron... do t'i bekojë gjymtyrët e trupit të copëtuar.

Ai tha: Mushrikët dërguan njerëz te trupi i Asim bin Thabitit për të marrë diçka nga mishi i tij (si dëshmi), pasi ai kishte vrarë një nga krerët e tyre. Por Allahu i Madhëruar dërgoi një re grerëzash që e mbrojtën nga të dërguarit e tyre, kështu që ata nuk mundën të merrnin asgjë nga mishi i tij».
Database ID: 122655 Views: 20