2817 - Na ka treguar Ebu Davudi, i cili ka thënë: Na ka treguar Hammad bin Seleme, nga Ali bin Zejd, nga Jusuf bin Mihran, nga Ibn Abbasi, i cili ka thënë: «Kur vdiq Uthman bin Madh'uni, gruaja e tij tha: 'Të qoftë e mbarë Xheneti, o biri i Madh'unit!' Ai tha: Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e shikoi atë me një shikim të zemëruar. Ajo tha: 'O i Dërguari i Allahut, ai ishte kalorësi yt dhe shoku yt.' Ai tha: 'Unë nuk e di se çfarë do të bëhet me të.' Kjo gjë u rëndoi shokëve të të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), pasi ai llogaritej ndër më të mirët e tyre, derisa vdiq Rukije, vajza e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: 'Bashkohu me paraardhësin tonë të mirë, Uthman bin Madh'unin.' Ai tha: Gratë qanë për Rukijen, ndërsa Omeri filloi t'i ndalonte ato ose t'i godiste. Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: 'Lëri, o Omer!' Pastaj tha: 'Kini kujdes nga klithmat e shejtanit; sepse çfarëdo që vjen nga syri dhe zemra, ajo është prej mëshirës, ndërsa ajo që vjen nga gjuha dhe dora, është prej shejtanit.' Ai tha: Fatimja, Allahu e mëshiroftë, filloi të qante në anë të varrit të Rukijes, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) filloi t'ia fshinte lotët nga fytyra e saj me dorë, ose tha: me rrobë.»