Transmeton Xhabiri: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) na dërgoi në një ekspeditë dhe caktoi Ebu Ubejde bin el-Xherrahun si prijësin tonë. Ne duhej të ndalnim një karvan të kurejshëve. Ai na dha një trastë me hurma si ushqim për rrugë, pasi nuk kishte gjë tjetër përveç tyre. Ebu Ubejdja na jepte nga një hurmë secilit. Ne i thithnim ato ashtu siç bën fëmija, pastaj pinim ujë mbi to dhe kjo na mjaftonte për tërë ditën deri në mbrëmje. Gjithashtu, ne i rrihnim gjethet e pemëve me shkopinjtë tanë, i njomnim me ujë dhe i hanim. Pastaj vazhduam rrugën drejt bregut të detit, ku na u shfaq një trup si një kodër e madhe rëre. Kur u afruam, pamë se ishte një gjallesë që quhej el-Anbar. Ebu Ubejdja tha: "Kjo është e ngordhur dhe nuk na lejohet ta hamë." Pastaj tha: "Jo, ne jemi të dërguarit e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe jemi në rrugën e Allahut. Meqenëse jeni të shtrënguar nga nevoja, hani." Qëndruam aty duke u ushqyer me të për një muaj rresht derisa u shëndoshëm, ndërkohë që ishim treqind burra. Kur u kthyem te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), ia treguam këtë ndodhi. Ai tha: "Ky është furnizim që Allahu e nxori për ju. A keni me vete ndonjë pjesë nga mishi i saj që të na jepni edhe ne të hamë?" Atëherë ne i dërguam një pjesë të mishit të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) dhe ai e hëngri.