Transmeton Ebu Seid el-Hudriu: Disa nga shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) u nisën në një udhëtim derisa u ndalën te një fis prej fiseve arabe. Disa nga anëtarët e fisit thanë: "Prijësi ynë është pickuar, prandaj a ka ndonjë prej jush diçka që i bën dobi prijësit tonë?" Një burrë nga grupi tha: "Po, pasha Allahun, unë bëj rukje. Por, ne ju kërkuam mikpritje dhe ju nuk na pritët, andaj nuk do të bëj rukje derisa të caktoni një shpërblim për ne." Ata ranë dakord t'i jepnin një kope delesh. Ai shkoi te prijësi dhe i lexoi Suren el-Fatiha duke pështyrë lehtë mbi të, derisa ai u shërua sikur të ishte zgjidhur nga prangat. Ata ia dhanë shpërblimin për të cilin ishin marrë vesh dhe thanë: "I ndani ato." Por ai që bëri rukjen tha: "Mos e bëni këtë derisa të shkojmë te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe ta konsultojmë atë." Kur erdhën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i treguan, ai tha: "Nga e dite se ajo është rukje? Keni vepruar drejt. I ndani ato dhe më jepni edhe mua një pjesë."