Sahih al-Bukhari » The Book of the Beginning of Revelation
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، أَنَّهَا قَالَتْ أَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْوَحْىِ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ فِي النَّوْمِ، فَكَانَ لاَ يَرَى رُؤْيَا إِلاَّ جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ، ثُمَّ حُبِّبَ إِلَيْهِ الْخَلاَءُ، وَكَانَ يَخْلُو بِغَارِ حِرَاءٍ فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ ـ وَهُوَ التَّعَبُّدُ ـ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ قَبْلَ أَنْ يَنْزِعَ إِلَى أَهْلِهِ، وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ، ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ، فَيَتَزَوَّدُ لِمِثْلِهَا، حَتَّى جَاءَهُ الْحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ، فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فَقَالَ اقْرَأْ‏.‏ قَالَ ‏"‏ مَا أَنَا بِقَارِئٍ ‏"‏‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ، ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ‏.‏ قُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ‏.‏ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ، ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ‏.‏ فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ‏.‏ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ، ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ ‏{‏اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ * خَلَقَ الإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ * اقْرَأْ وَرَبُّكَ الأَكْرَمُ‏}‏ ‏"‏‏.‏ فَرَجَعَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَرْجُفُ فُؤَادُهُ، فَدَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ بِنْتِ خُوَيْلِدٍ رضى الله عنها فَقَالَ ‏"‏ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي ‏"‏‏.‏ فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ، فَقَالَ لِخَدِيجَةَ وَأَخْبَرَهَا الْخَبَرَ ‏"‏ لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي ‏"‏‏.‏ فَقَالَتْ خَدِيجَةُ كَلاَّ وَاللَّهِ مَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا، إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ، وَتَحْمِلُ الْكَلَّ، وَتَكْسِبُ الْمَعْدُومَ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ‏.‏ فَانْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ الْعُزَّى ابْنَ عَمِّ خَدِيجَةَ ـ وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ يَكْتُبُ الْكِتَابَ الْعِبْرَانِيَّ، فَيَكْتُبُ مِنَ الإِنْجِيلِ بِالْعِبْرَانِيَّةِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ، وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ ـ فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ يَا ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنَ ابْنِ أَخِيكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ يَا ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَبَرَ مَا رَأَى‏.‏ فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي نَزَّلَ اللَّهُ عَلَى مُوسَى صلى الله عليه وسلم يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا، لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا إِذْ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَوَمُخْرِجِيَّ هُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ نَعَمْ، لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلاَّ عُودِيَ، وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا‏.‏ ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ وَفَتَرَ الْوَحْىُ‏.‏
#3 Narrated 'Aisha (the mother of the faithful believers):
The commencement of the Divine Inspiration to Allah's Messenger (ﷺ) was in the form of good dreams which came true like bright daylight, and then the love of seclusion was bestowed upon him. He used to go in seclusion in the cave of Hira where he used to worship (Allah alone) continuously for many days before his desire to see his family. He used to take with him the journey food for the stay and then come back to (his wife) Khadija to take his food likewise again till suddenly the Truth descended upon him while he was in the cave of Hira. The angel came to him and asked him to read. The Prophet (ﷺ) replied, "I do not know how to read." The Prophet (ﷺ) added, "The angel caught me (forcefully) and pressed me so hard that I could not bear it any more. He then released me and again asked me to read and I replied, 'I do not know how to read.' Thereupon he caught me again and pressed me a second time till I could not bear it any more. He then released me and again asked me to read but again I replied, 'I do not know how to read (or what shall I read)?' Thereupon he caught me for the third time and pressed me, and then released me and said, 'Read in the name of your Lord, who has created (all that exists), created man from a clot. Read! And your Lord is the Most Generous." (96.1, 96.2, 96.3) Then Allah's Messenger (ﷺ) returned with the Inspiration and with his heart beating severely. Then he went to Khadija bint Khuwailid and said, "Cover me! Cover me!" They covered him till his fear was over and after that he told her everything that had happened and said, "I fear that something may happen to me." Khadija replied, "Never! By Allah, Allah will never disgrace you. You keep good relations with your kith and kin, help the poor and the destitute, serve your guests generously and assist the deserving calamity-afflicted ones." Khadija then accompanied him to her cousin Waraqa bin Naufal bin Asad bin 'Abdul 'Uzza, who, during the pre-Islamic Period became a Christian and used to write the writing with Hebrew letters. He would write from the Gospel in Hebrew as much as Allah wished him to write. He was an old man and had lost his eyesight. Khadija said to Waraqa, "Listen to the story of your nephew, O my cousin!" Waraqa asked, "O my nephew! What have you seen?" Allah's Messenger (ﷺ) described whatever he had seen. Waraqa said, "This is the same one who keeps the secrets (angel Gabriel) whom Allah had sent to Moses. I wish I were young and could live up to the time when your people would turn you out." Allah's Messenger (ﷺ) asked, "Will they drive me out?" Waraqa replied in the affirmative and said, "Anyone (man) who came with something similar to what you have brought was treated with hostility; and if I should remain alive till the day when you will be turned out then I would support you strongly." But after a few days Waraqa died and the Divine Inspiration was also paused for a while.
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Aishja (r.a.):

Fillimi i Shpalljes Hyjnore për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) ishte në formën e ëndrrave të mira që vërtetoheshin si drita e agimit. Më pas, atij iu bë i dashur veçimi. Ai veçohej në shpellën Hira, ku adhuronte Allahun për shumë net me radhë, para se të kthehej te familja e tij. Ai merrte me vete ushqim për qëndrimin e tij, e pastaj kthehej te Hadixhja për t'u furnizuar përsëri në të njëjtën mënyrë, derisa i erdhi e Vërteta ndërsa ishte në shpellën Hira. Meleku i erdhi dhe i kërkoi të lexonte. Pejgamberi (s.a.v.s.) u përgjigj: "Unë nuk di të lexoj." Pejgamberi (s.a.v.s.) shtoi: "Atëherë ai më kapu dhe më shtrëngoi aq fort sa nuk munda ta duroja më. Pastaj më lëshoi dhe më kërkoi përsëri të lexoja, por unë u përgjigja: 'Unë nuk di të lexoj'. Atëherë ai më kapu përsëri dhe më shtrëngoi për herë të dytë derisa nuk munda ta duroja më. Pastaj më lëshoi dhe më kërkoi përsëri të lexoja, por unë u përgjigja përsëri: 'Unë nuk di të lexoj'. Atëherë ai më kapu për herë të tretë, më shtrëngoi dhe pastaj më lëshoi e tha: 'Lexo me emrin e Zotit tënd, i Cili krijoi (çdo gjë). Krijoi njeriun prej një gjakderdhjeje (zakon). Lexo! Zoti yt është më i Bujqshmi'."

Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u kthye me Shpalljen, ndërsa zemra i rrihte fort nga frika. Hyri te Hadixhe bint Huvejlidi dhe tha: "Më mbuloni! Më mbuloni!" Ata e mbuluan derisa i kaloi frika. Pas kësaj, ai i tregoi asaj gjithçka që kishte ndodhur dhe i tha: "Kam frikë për veten time." Hadixhja iu përgjigj: "Kurrsesi! Për Allahun, Allahu nuk do të të turpërojë kurrë. Ti mban lidhje të mira me farefisin, ndihmon të varfrit dhe nevojtarët, i shërben mysafirët me bujari dhe ndihmon ata që goditen nga fatkeqësitë."

Hadixhja pastaj e shoqëroi atë te kushëriri i saj, Veraka bin Neufel bin Esed bin Abdul-Uzza, i cili gjatë periudhës paraislame ishte bërë i krishterë dhe shkruante me shkronja hebraike. Ai shkruante nga Inxhili në hebraisht aq sa dëshironte Allahu të shkruante. Ai ishte një i moshuar që kishte humbur shikimin. Hadixhja i tha Verakës: "O kushëriri im, dëgjo tregimin e nipi tënd!" Veraka e pyeti: "O nipi im, çfarë ke parë?" I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tregoi gjithçka që kishte parë. Veraka tha: "Ky është po ai Namus (Meleku Xhibril) që Allahu i kishte dërguar Musait. Ah, sikur të isha i ri e të isha gjallë kur populli yt do të të dëbojë!" I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pyeti: "A do të më dëbojnë ata?" Veraka u përgjigj: "Po, çdo njeri që ka ardhur me diçka të ngjashme me atë që ke sjellë ti, është trajtuar me armiqësi; dhe nëse do të jem gjallë deri në ditën kur do të dëbohesh, do të të ndihmoj fuqishëm." Mirëpo, pas pak ditësh Veraka vdiq dhe Shpallja Hyjnore u ndërpre për një kohë.
Database ID: 15792 Views: 17