Sahih al-Bukhari » The Book of the Beginning of Revelation
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي رَكْبٍ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَكَانُوا تُجَّارًا بِالشَّأْمِ ـ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَادَّ فِيهَا أَبَا سُفْيَانَ وَكُفَّارَ قُرَيْشٍ، فَأَتَوْهُ وَهُمْ بِإِيلِيَاءَ فَدَعَاهُمْ فِي مَجْلِسِهِ، وَحَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ ثُمَّ دَعَاهُمْ وَدَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا بِهَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا‏.‏ فَقَالَ أَدْنُوهُ مِنِّي، وَقَرِّبُوا أَصْحَابَهُ، فَاجْعَلُوهُمْ عِنْدَ ظَهْرِهِ‏.‏ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ، فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ‏.‏ فَوَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ مِنْ أَنْ يَأْثِرُوا عَلَىَّ كَذِبًا لَكَذَبْتُ عَنْهُ، ثُمَّ كَانَ أَوَّلَ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَنْ قَالَ كَيْفَ نَسَبُهُ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ مِنْكُمْ أَحَدٌ قَطُّ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَقُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ لاَ نَدْرِي مَا هُوَ فَاعِلٌ فِيهَا‏.‏ قَالَ وَلَمْ تُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرُ هَذِهِ الْكَلِمَةِ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قُلْتُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالٌ، يَنَالُ مِنَّا وَنَنَالُ مِنْهُ‏.‏ قَالَ مَاذَا يَأْمُرُكُمْ قُلْتُ يَقُولُ اعْبُدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ، وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَاتْرُكُوا مَا يَقُولُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالصِّلَةِ‏.‏ فَقَالَ لِلتَّرْجُمَانِ قُلْ لَهُ سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ، فَذَكَرْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو نَسَبٍ، فَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ لَقُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَسِي بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، قُلْتُ فَلَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ أَبِيهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، فَقَدْ أَعْرِفُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ اتَّبَعُوهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَذَكَرْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَذَكَرْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ أَمْرُ الإِيمَانِ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ أَيَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ تَغْدِرُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَا يَأْمُرُكُمْ، فَذَكَرْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ، وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَنْ عِبَادَةِ الأَوْثَانِ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ‏.‏ فَإِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا فَسَيَمْلِكُ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، لَمْ أَكُنْ أَظُنُّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، فَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لِقَاءَهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمِهِ‏.‏ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي بَعَثَ بِهِ دِحْيَةُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى، فَدَفَعَهُ إِلَى هِرَقْلَ فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ‏.‏ سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا قَالَ مَا قَالَ، وَفَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ كَثُرَ عِنْدَهُ الصَّخَبُ، وَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ وَأُخْرِجْنَا، فَقُلْتُ لأَصْحَابِي حِينَ أُخْرِجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، إِنَّهُ يَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ‏.‏ فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَىَّ الإِسْلاَمَ‏.‏ وَكَانَ ابْنُ النَّاظُورِ صَاحِبُ إِيلِيَاءَ وَهِرَقْلَ سُقُفًّا عَلَى نَصَارَى الشَّأْمِ، يُحَدِّثُ أَنَّ هِرَقْلَ حِينَ قَدِمَ إِيلِيَاءَ أَصْبَحَ يَوْمًا خَبِيثَ النَّفْسِ، فَقَالَ بَعْضُ بَطَارِقَتِهِ قَدِ اسْتَنْكَرْنَا هَيْئَتَكَ‏.‏ قَالَ ابْنُ النَّاظُورِ وَكَانَ هِرَقْلُ حَزَّاءً يَنْظُرُ فِي النُّجُومِ، فَقَالَ لَهُمْ حِينَ سَأَلُوهُ إِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ حِينَ نَظَرْتُ فِي النُّجُومِ مَلِكَ الْخِتَانِ قَدْ ظَهَرَ، فَمَنْ يَخْتَتِنُ مِنْ هَذِهِ الأُمَّةِ قَالُوا لَيْسَ يَخْتَتِنُ إِلاَّ الْيَهُودُ فَلاَ يُهِمَّنَّكَ شَأْنُهُمْ وَاكْتُبْ إِلَى مَدَايِنِ مُلْكِكَ، فَيَقْتُلُوا مَنْ فِيهِمْ مِنَ الْيَهُودِ‏.‏ فَبَيْنَمَا هُمْ عَلَى أَمْرِهِمْ أُتِيَ هِرَقْلُ بِرَجُلٍ أَرْسَلَ بِهِ مَلِكُ غَسَّانَ، يُخْبِرُ عَنْ خَبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا اسْتَخْبَرَهُ هِرَقْلُ قَالَ اذْهَبُوا فَانْظُرُوا أَمُخْتَتِنٌ هُوَ أَمْ لاَ‏.‏ فَنَظَرُوا إِلَيْهِ، فَحَدَّثُوهُ أَنَّهُ مُخْتَتِنٌ، وَسَأَلَهُ عَنِ الْعَرَبِ فَقَالَ هُمْ يَخْتَتِنُونَ‏.‏ فَقَالَ هِرَقْلُ هَذَا مَلِكُ هَذِهِ الأُمَّةِ قَدْ ظَهَرَ‏.‏ ثُمَّ كَتَبَ هِرَقْلُ إِلَى صَاحِبٍ لَهُ بِرُومِيَةَ، وَكَانَ نَظِيرَهُ فِي الْعِلْمِ، وَسَارَ هِرَقْلُ إِلَى حِمْصَ، فَلَمْ يَرِمْ حِمْصَ حَتَّى أَتَاهُ كِتَابٌ مِنْ صَاحِبِهِ يُوَافِقُ رَأْىَ هِرَقْلَ عَلَى خُرُوجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَّهُ نَبِيٌّ، فَأَذِنَ هِرَقْلُ لِعُظَمَاءِ الرُّومِ فِي دَسْكَرَةٍ لَهُ بِحِمْصَ ثُمَّ أَمَرَ بِأَبْوَابِهَا فَغُلِّقَتْ، ثُمَّ اطَّلَعَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الرُّومِ، هَلْ لَكُمْ فِي الْفَلاَحِ وَالرُّشْدِ وَأَنْ يَثْبُتَ مُلْكُكُمْ فَتُبَايِعُوا هَذَا النَّبِيَّ، فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الْوَحْشِ إِلَى الأَبْوَابِ، فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِّقَتْ، فَلَمَّا رَأَى هِرَقْلُ نَفْرَتَهُمْ، وَأَيِسَ مِنَ الإِيمَانِ قَالَ رُدُّوهُمْ عَلَىَّ‏.‏ وَقَالَ إِنِّي قُلْتُ مَقَالَتِي آنِفًا أَخْتَبِرُ بِهَا شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ، فَقَدْ رَأَيْتُ‏.‏ فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ، فَكَانَ ذَلِكَ آخِرَ شَأْنِ هِرَقْلَ‏.‏ رَوَاهُ صَالِحُ بْنُ كَيْسَانَ وَيُونُسُ وَمَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ‏.‏
#7 Narrated 'Abdullah bin 'Abbas:
Abu Sufyan bin Harb informed me that Heraclius had sent a messenger to
him while he had been accompanying a caravan from Quraish. They were
merchants doing business in Sham (Syria, Palestine, Lebanon and
Jordan), at the time when Allah's Messenger (ﷺ) had truce with Abu Sufyan
and Quraish infidels. So Abu Sufyan and his companions went to
Heraclius at Ilya (Jerusalem). Heraclius called them in the court and
he had all the senior Roman dignitaries around him. He called for his
translator who, translating Heraclius's question said to them, "Who
amongst you is closely related to that man who claims to be a
Prophet?" Abu Sufyan replied, "I am the nearest relative to him
(amongst the group)."


Heraclius said, "Bring him (Abu Sufyan) close to me and make his
companions stand behind him." Abu Sufyan added, Heraclius told his
translator to tell my companions that he wanted to put some questions
to me regarding that man (The Prophet) and that if I told a lie they
(my companions) should contradict me." Abu Sufyan added, "By Allah!
Had I not been afraid of my companions labeling me a liar, I would not
have spoken the truth about the Prophet. The first question he asked
me about him was:


'What is his family status amongst you?'


I replied, 'He belongs to a good (noble) family amongst us.'


Heraclius further asked, 'Has anybody amongst you ever claimed the
same (i.e. to be a Prophet) before him?'


I replied, 'No.'


He said, 'Was anybody amongst his ancestors a king?'


I replied, 'No.'


Heraclius asked, 'Do the nobles or the poor follow him?'


I replied, 'It is the poor who follow him.'


He said, 'Are his followers increasing decreasing (day by day)?'


I replied, 'They are increasing.'


He then asked, 'Does anybody amongst those who embrace his religion
become displeased and renounce the religion afterwards?'


I replied, 'No.'


Heraclius said, 'Have you ever accused him of telling lies before his
claim (to be a Prophet)?'


I replied, 'No. '


Heraclius said, 'Does he break his promises?'


I replied, 'No. We are at truce with him but we do not know what he
will do in it.' I could not find opportunity to say anything against
him except that.


Heraclius asked, 'Have you ever had a war with him?'


I replied, 'Yes.'


Then he said, 'What was the outcome of the battles?'


I replied, 'Sometimes he was victorious and sometimes we.'


Heraclius said, 'What does he order you to do?'


I said, 'He tells us to worship Allah and Allah alone and not to
worship anything along with Him, and to renounce all that our
ancestors had said. He orders us to pray, to speak the truth, to be
chaste and to keep good relations with our Kith and kin.'


Heraclius asked the translator to convey to me the following, I asked
you about his family and your reply was that he belonged to a very
noble family. In fact all the Apostles come from noble families
amongst their respective peoples. I questioned you whether anybody
else amongst you claimed such a thing, your reply was in the negative.
If the answer had been in the affirmative, I would have thought that
this man was following the previous man's statement. Then I asked you
whether anyone of his ancestors was a king. Your reply was in the
negative, and if it had been in the affirmative, I would have thought
that this man wanted to take back his ancestral kingdom.


I further asked whether he was ever accused of telling lies before he
said what he said, and your reply was in the negative. So I wondered
how a person who does not tell a lie about others could ever tell a
lie about Allah. I, then asked you whether the rich people followed
him or the poor. You replied that it was the poor who followed him.
And in fact all the Apostle have been followed by this very class of
people. Then I asked you whether his followers were increasing or
decreasing. You replied that they were increasing, and in fact this is
the way of true faith, till it is complete in all respects. I further
asked you whether there was anybody, who, after embracing his
religion, became displeased and discarded his religion. Your reply was
in the negative, and in fact this is (the sign of) true faith, when
its delight enters the hearts and mixes with them completely. I asked
you whether he had ever betrayed. You replied in the negative and
likewise the Apostles never betray. Then I asked you what he ordered
you to do. You replied that he ordered you to worship Allah and Allah
alone and not to worship any thing along with Him and forbade you to
worship idols and ordered you to pray, to speak the truth and to be
chaste. If what you have said is true, he will very soon occupy this
place underneath my feet and I knew it (from the scriptures) that he
was going to appear but I did not know that he would be from you, and
if I could reach him definitely, I would go immediately to meet him
and if I were with him, I would certainly wash his feet.' Heraclius
then asked for the letter addressed by Allah's Apostle


which was delivered by Dihya to the Governor of Busra, who forwarded
it to Heraclius to read. The contents of the letter were as follows:
"In the name of Allah the Beneficent, the Merciful (This letter is)
from Muhammad the slave of Allah and His Apostle to Heraclius the
ruler of Byzantine. Peace be upon him, who follows the right path.
Furthermore I invite you to Islam, and if you become a Muslim you will
be safe, and Allah will double your reward, and if you reject this
invitation of Islam you will be committing a sin of
Arisiyin (tillers, farmers i.e. your people). And (Allah's Statement:)


'O people of the scripture! Come to a word common to you and us that
we worship none but Allah and that we associate nothing in worship
with Him, and that none of us shall take others as Lords beside Allah.
Then, if they turn away, say: Bear witness that we are Muslims (those
who have surrendered to Allah).' (3:64).


Abu Sufyan then added, "When Heraclius had finished his speech and had
read the letter, there was a great hue and cry in the Royal Court. So
we were turned out of the court. I told my companions that the
question of Ibn-Abi-Kabsha) (the Prophet (ﷺ) Muhammad) has become so
prominent that even the King of Bani Al-Asfar (Byzantine) is afraid of
him. Then I started to become sure that he (the Prophet) would be the
conqueror in the near future till I embraced Islam (i.e. Allah guided
me to it)."


The sub narrator adds, "Ibn An-Natur was the Governor of llya'
(Jerusalem) and Heraclius was the head of the Christians of Sham. Ibn
An-Natur narrates that once while Heraclius was visiting ilya'
(Jerusalem), he got up in the morning with a sad mood. Some of his
priests asked him why he was in that mood? Heraclius was a foreteller
and an astrologer. He replied, 'At night when I looked at the stars, I
saw that the leader of those who practice circumcision had appeared
(become the conqueror). Who are they who practice circumcision?' The
people replied, 'Except the Jews nobody practices circumcision, so you
should not be afraid of them (Jews).


'Just Issue orders to kill every Jew present in the country.'


While they were discussing it, a messenger sent by the king of Ghassan
to convey the news of Allah's Messenger (ﷺ) to Heraclius was brought in.
Having heard the news, he (Heraclius) ordered the people to go and see
whether the messenger of Ghassan was circumcised. The people, after
seeing him, told Heraclius that he was circumcised. Heraclius then
asked him about the Arabs. The messenger replied, 'Arabs also practice
circumcision.'


(After hearing that) Heraclius remarked that sovereignty of the 'Arabs
had appeared. Heraclius then wrote a letter to his friend in Rome who
was as good as Heraclius in knowledge. Heraclius then left for Homs.
(a town in Syrian and stayed there till he received the reply of his
letter from his friend who agreed with him in his opinion about the
emergence of the Prophet (ﷺ) and the fact that he was a Prophet. On that
Heraclius invited all the heads of the Byzantines to assemble in his
palace at Homs. When they assembled, he ordered that all the doors of
his palace be closed. Then he came out and said, 'O Byzantines! If
success is your desire and if you seek right guidance and want your
empire to remain then give a pledge of allegiance to this Prophet
(i.e. embrace Islam).'


(On hearing the views of Heraclius) the people ran towards the gates
of the palace like onagers but found the doors closed. Heraclius
realized their hatred towards Islam and when he lost the hope of their
embracing Islam, he ordered that they should be brought back in
audience.


(When they returned) he said, 'What already said was just to test the
strength of your conviction and I have seen it.' The people prostrated
before him and became pleased with him, and this was the end of
Heraclius's story (in connection with his faith).
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ebu Sufjan bin Harbi:

Herakliu dërgoi një lajmëtar tek ai ndërsa ishte me një karvan kurejshësh. Ata ishin tregtarë që po bënin biznes në Sham, në kohën kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kishte marrëveshje armëpushimi me Ebu Sufjanin dhe mosbesimtarët kurejshë. Ebu Sufjani dhe shokët e tij shkuan te Herakliu në Ilija (Jeruzalem). Herakliu i thirri ata në oborr, i rrethuar nga krerët e lartë romakë. Ai kërkoi përkthyesin e tij, i cili, duke përkthyer pyetjen e Herakliut, u tha: "Kush prej jush ka lidhje më të afërt fisnore me këtë njeri që pretendon se është pejgamber?" Ebu Sufjani u përgjigj: "Unë jam i afërmi i tij më i afërt (në këtë grup)."

Herakliu tha: "Silleni atë (Ebu Sufjanin) pranë meje dhe bëni që shokët e tij të qëndrojnë pas tij." Herakliu i tha përkthyesit t'u thoshte shokëve të mi se ai dëshironte të më bënte disa pyetje rreth atij njeriu (Pejgamberit) dhe se nëse unë gënjeja, ata duhet të më kundërshtonin. Ebu Sufjani shtoi: "Për Allahun! Sikur të mos kisha frikë se shokët e mi do të më cilësonin si gënjeshtar, nuk do të kisha thënë të vërtetën për Pejgamberin. Pyetja e parë që ai më bëri rreth tij ishte:

'Cili është statusi i familjes së tij midis jush?'

U përgjigja: 'Ai i përket një familjeje fisnike midis nesh.'

Herakliu pyeti më tej: 'A ka pretenduar ndonjë tjetër prej jush të njëjtën gjë (dmth. të jetë pejgamber) para tij?'

U përgjigja: 'Jo.'

Ai tha: 'A ka qenë ndonjë nga paraardhësit e tij mbret?'

U përgjigja: 'Jo.'

Herakliu pyeti: 'A e ndjekin atë fisnikët apo të varfrit?'

U përgjigja: 'Janë të varfrit ata që e ndjekin.'

Ai tha: 'A po shtohen pasuesit e tij apo po pakësohen?'

U përgjigja: 'Ata po shtohen.'

Pastaj ai pyeti: 'A ka ndonjë prej atyre që përqafojnë fenë e tij që të mbetet i pakënaqur dhe ta lërë fenë më pas?'

U përgjigja: 'Jo.'

Herakliu tha: 'A e keni akuzuar ndonjëherë për gënjeshtër para se të pretendonte atë që tha?'

U përgjigja: 'Jo.'

Herakliu tha: 'A i shkel ai premtimet e tij?'

U përgjigja: 'Jo. Ne jemi në armëpushim me të, por nuk e dimë se çfarë do të bëjë ai gjatë tij.' Nuk munda të gjeja mundësi tjetër për të thënë asgjë kundër tij përveç kësaj.

Herakliu pyeti: 'A keni pasur ndonjëherë luftë me të?'

U përgjigja: 'Po.'

Pastaj ai tha: 'Cili ishte rezultati i betejave?'

U përgjigja: 'Herë fitonte ai e herë ne.'

Herakliu tha: 'Çfarë ju urdhëron ai të bëni?'

Unë thashë: 'Ai na thotë të adhurojmë Allahun, dhe vetëm Allahun, e të mos adhurojmë asgjë tjetër së bashku me Të, dhe të braktisim gjithçka që kanë thënë paraardhësit tanë. Ai na urdhëron të falim Namazi, të themi të vërtetën, të jemi të dëlirë dhe të mbajmë lidhje të mira me farefisin.'

Herakliu i kërkoi përkthyesit të më transmetonte këtë: Të pyeta për familjen e tij dhe u përgjigje se ai i përkiste një familjeje shumë fisnike. Në fakt, të gjithë të dërguarit vijnë nga familje fisnike midis popujve të tyre. Të pyeta nëse dikush tjetër midis jush e ka pretenduar një gjë të tillë, dhe përgjigjja jote ishte negative. Sikur përgjigjja të ishte pohuese, do të mendoja se ky njeri po ndiqte deklaratën e njeriut para tij. Pastaj të pyeta nëse ndonjë nga paraardhësit e tij ishte mbret. Përgjigjja jote ishte negative; sikur të kishte qenë pohuese, do të mendoja se ky njeri dëshironte të rimerrte mbretërinë e paraardhësve të tij.

Më tej të pyeta nëse ai ishte akuzuar ndonjëherë për gënjeshtër para se të thoshte atë që tha, dhe përgjigjja jote ishte negative. Kështu që mendova se si një person që nuk gënjen ndaj njerëzve, mund të gënjejë ndaj Allahut. Pastaj të pyeta nëse e ndiqnin njerëzit e pasur apo të varfrit. Ti u përgjigje se ishin të varfrit ata që e ndiqnin atë. Dhe në fakt, të gjithë të dërguarit janë ndjekur nga kjo shtresë njerëzish. Pastaj të pyeta nëse pasuesit e tij po shtoheshin apo po pakësoheshin. Ti u përgjigje se po shtoheshin; në fakt kjo është rruga e besimit të vërtetë, derisa ai të plotësohet në të gjitha aspektet. Më tej të pyeta nëse kishte ndonjë që, pasi e përqafoi fenë e tij, u bë i pakënaqur dhe e la atë. Përgjigjja jote ishte negative; në fakt kjo është shenja e besimit të vërtetë, kur kënaqësia e tij hyn në zemra dhe përzihet plotësisht me to. Të pyeta nëse ai kishte tradhtuar ndonjëherë. Ti u përgjigje negativisht, dhe ashtu si ai, të dërguarit nuk tradhtojnë kurrë. Pastaj të pyeta se çfarë ju urdhëronte të bënit. Ti u përgjigje se ai ju urdhëronte të adhuronit Allahun dhe vetëm Allahun, e të mos adhuronit asgjë tjetër së bashku me Të, ju ndalonte adhurimin e idhujve dhe ju urdhëronte për Namazi, vërtetësi dhe dëlirësi. Nëse ajo që keni thënë është e vërtetë, ai shumë shpejt do të zotërojë këtë vend nën këmbët e mia. Unë e dija se ai do të shfaqej, por nuk e dija se do të ishte prej jush; dhe sikur të mund të arrija tek ai, me siguri do të shkoja menjëherë ta takoja dhe po të isha me të, sigurisht që do t'i laja këmbët e tij.' Herakliu kërkoi letrën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), e cila u dorëzua nga Dihja te Guvernatori i Busrës, i cili ia përcolli Herakliut për ta lexuar. Përmbajtja e letrës ishte si vijon:

"Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit. (Kjo letër është) nga Muhamedi, rob i Allahut dhe i Dërguari i Tij, drejtuar Herakliut, të madhit të Romës. Paqja qoftë mbi atë që ndjek rrugën e drejtë. Më tej, unë të ftoj në Islam; nëse bëhesh musliman do të jesh i sigurt dhe Allahu do ta dyfishojë shpërblimin tënd, por nëse e refuzon këtë ftesë të Islamit, ti do të mbash mëkatin e Arisijinëve (popullit tënd). Dhe: 'O ithtarë të Librit! Ejani në një fjalë të përbashkët mes nesh dhe jush: që të mos adhurojmë askënd përveç Allahut, të mos i shoqërojmë Atij asgjë në adhurim dhe të mos marrim njëri-tjetrin për zota në vend të Allahut. Nëse ata kthejnë shpinën, atëherë thoni: Dëshmoni se ne jemi muslimanë (besimtarë të dorëzuar tek Allahu).'" (3:64).

Ebu Sufjani shtoi: "Kur Herakliu përfundoi fjalimin e tij dhe lexoi letrën, pati një zhurmë dhe britma të mëdha në oborrin mbretëror. Kështu që ne na nxorën jashtë. Unë u thashë shokëve të mi se çështja e Ibn Abi Kabshës (Pejgamberit (s.a.v.s.) Muhamed) është bërë aq e rëndësishme saqë edhe mbreti i Beni Al-Asfarit (Romakëve) ka frikë prej tij. Që atëherë fillova të jem i bindur se ai do të ishte fitimtar në të ardhmen e afërt, derisa Allahu më udhëzoi në Islam."

Ibn An-Natur, i cili ishte Guvernatori i Ilijës (Jeruzalemit) dhe Herakliu ishte kreu i të krishterëve të Shamit, tregon se një herë, kur Herakliu po vizitonte Ilijën, u zgjua në mëngjes me humor të keq. Disa nga priftërinjtë e tij e pyetën pse ishte në atë gjendje. Herakliu ishte parashikues dhe astrolog. Ai u përgjigj: 'Natën kur pashë yjet, pashë se mbreti i atyre që praktikojnë rrethprerjen ishte shfaqur. Kush janë ata që praktikojnë rrethprerjen?' Njerëzit u përgjigjën: 'Përveç hebrenjve askush nuk e praktikon rrethprerjen, kështu që nuk duhet të kesh frikë prej tyre. Thjesht jep urdhër që të vritet çdo hebre që ndodhet në vend.'

Ndërsa po e diskutonin këtë, erdhi një lajmëtar i dërguar nga mbreti i Gasanit për t'i përcjellë Herakliut lajmin për të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.). Pasi dëgjoi lajmin, Herakliu i urdhëroi njerëzit të shkonin e të shihnin nëse lajmëtari i Gasanit ishte i rrethprerë. Pasi e panë, i thanë Herakliut se ishte i rrethprerë. Herakliu e pyeti atë për arabët. Lajmëtari u përgjigj: 'Edhe arabët e praktikojnë rrethprerjen.'

Pasi e dëgjoi këtë, Herakliu vuri në dukje se sovraniteti i arabëve ishte shfaqur. Pastaj Herakliu i shkroi një letër një shoku të tij në Romë, i cili kishte njohuri të barabarta me të. Herakliu u nis për në Homs dhe qëndroi atje derisa mori përgjigjen e letrës nga shoku i tij, i cili ishte dakord me mendimin e tij për shfaqjen e Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe faktin se ai ishte Pejgamber. Pas kësaj, Herakliu ftoi të gjithë krerët e Romës të mblidheshin në pallatin e tij në Homs. Kur u mblodhën, ai urdhëroi që të mbylleshin të gjitha dyert e pallatit. Pastaj doli dhe tha: 'O romakë! Nëse dëshironi suksesin, nëse kërkoni udhëzimin e duhur dhe dëshironi që perandoria juaj të mbetet, atëherë jepini besën këtij Pejgamberi (përqafoni Islamin).'

Me të dëgjuar mendimin e Herakliut, njerëzit vrapuan drejt portave të pallatit si gomarët e egër, por i gjetën dyert e mbyllura. Herakliu e kuptoi urrejtjen e tyre ndaj Islamit dhe kur humbi shpresën se ata do ta pranonin Islamin, urdhëroi që t'i kthenin përsëri.

Kur u kthyen, ai tha: 'Ajo që thashë sapo ishte vetëm për të sprovuar forcën e bindjes suaj dhe unë e pashë atë.' Atëherë njerëzit u përulën para tij (ranë në sexhde) dhe mbetën të kënaqur me të. Ky ishte fundi i historisë së Herakliut.
Database ID: 15796 Views: 15