Transmeton Enesi: Pejgamberit (s.a.v.s.) i erdhi një pasuri nga Bahrejni. Ai urdhëroi: "Shpërndajeni atë në xhami." Kjo ishte pasuria më e madhe që i ishte sjellë ndonjëherë të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) doli për të falur namazin dhe nuk e ktheu kokën fare nga ajo. Pasi e përfundoi namazin, erdhi dhe u ul pranë saj, dhe çdokujt që shihte i jepte prej saj. Atëherë i erdhi Abbasi dhe i tha: "O i Dërguari i Allahut, më jep edhe mua, sepse unë kam paguar shpërblesë për veten time dhe për Akilin." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Merre!" Ai mblodhi sa mundi në rrobën e tij dhe u përpoq ta ngrinte, por nuk mundi. Ai tha: "O i Dërguari i Allahut, urdhëro dikë që të ma ngrinte." Ai (s.a.v.s.) tha: "Jo." Abbasi tha: "Atëherë ngrijeni ju vetë për mua." Ai (s.a.v.s.) tha: "Jo." Pastaj ai hodhi një pjesë të saj dhe u përpoq ta ngrinte sërish. Ai tha: "O i Dërguari i Allahut, urdhëro dikë që të ma ngrinte." Ai tha: "Jo." Ai tha: "Atëherë ngrijeni ju vetë për mua." Ai tha: "Jo." Atëherë ai hodhi edhe pak nga ajo pasuri, e ngarkoi mbi supet e tij dhe u nis. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vazhdoi ta ndiqte me shikim derisa u zhduk nga sytë tanë, i mrekulluar nga lakmia e tij. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) nuk u ngrit derisa u shpërnda edhe dërhemi i fundit.