⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Enes bin Maliku:
Në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) njerëzit i goditi një vit zie. Derisa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po mbante hutben mbi minber ditën e xhuma, u ngrit një beduin dhe tha: "O i Dërguari i Allahut! Bagëtia po shkatërrohet dhe familja ka mbetur e uritur, andaj lute Allahun për ne që të na lëshojë shi." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i ngriti duart e tij, ndërkohë që në qiell nuk kishte asnjë re. Menjëherë u grumbulluan retë si male dhe ai ende pa zbritur nga minberi, pashë shiun që rridhte nëpër mjekrën e tij. Ra shi atë ditë, të nesërmen, të pasnesërmen dhe çdo ditë deri të xhumanë tjetër. Atëherë u ngrit po ai beduin ose dikush tjetër dhe tha: "O i Dërguari i Allahut! Ndërtesat u rrënuan dhe pasuria po mbytet, andaj lute Allahun për ne." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i ngriti duart e tij dhe tha: "O Allah, rreth nesh e jo mbi ne!" Sa herë që bënte me shenjë me dorën e tij drejt ndonjë ane të qiellit, retë shpërndaheshin derisa Medina mbeti si një rreth i hapur. Lugina e Kanatit rrodhi me ujë për një muaj dhe kushdo që vinte nga jashtë, tregonte për shiun e begatë.