Sahih al-Bukhari » The Book of Tahajjud Prayer » To offer Nawafil in congregation
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّهُ عَقَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَعَقَلَ مَجَّةً مَجَّهَا فِي وَجْهِهِ مِنْ بِئْرٍ كَانَتْ فِي دَارِهِمْ‏.‏ فَزَعَمَ مَحْمُودٌ أَنَّهُ سَمِعَ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ الأَنْصَارِيّ َ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ كُنْتُ أُصَلِّي لِقَوْمِي بِبَنِي سَالِمٍ، وَكَانَ يَحُولُ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ وَادٍ إِذَا جَاءَتِ الأَمْطَارُ فَيَشُقُّ عَلَىَّ اجْتِيَازُهُ قِبَلَ مَسْجِدِهِمْ، فَجِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَهُ إِنِّي أَنْكَرْتُ بَصَرِي، وَإِنَّ الْوَادِيَ الَّذِي بَيْنِي وَبَيْنَ قَوْمِي يَسِيلُ إِذَا جَاءَتِ الأَمْطَارُ فَيَشُقُّ عَلَىَّ اجْتِيَازُهُ، فَوَدِدْتُ أَنَّكَ تَأْتِي فَتُصَلِّي مِنْ بَيْتِي مَكَانًا أَتَّخِذُهُ مُصَلًّى‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ سَأَفْعَلُ ‏"‏‏.‏ فَغَدَا عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ بَعْدَ مَا اشْتَدَّ النَّهَارُ فَاسْتَأْذَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَذِنْتُ لَهُ فَلَمْ يَجْلِسْ حَتَّى قَالَ ‏"‏ أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ مِنْ بَيْتِكَ ‏"‏‏.‏ فَأَشَرْتُ لَهُ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي أُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ فِيهِ، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَبَّرَ وَصَفَفْنَا وَرَاءَهُ، فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ سَلَّمَ وَسَلَّمْنَا حِينَ سَلَّمَ، فَحَبَسْتُهُ عَلَى خَزِيرٍ يُصْنَعُ لَهُ فَسَمِعَ أَهْلُ الدَّارِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِي فَثَابَ رِجَالٌ مِنْهُمْ حَتَّى كَثُرَ الرِّجَالُ فِي الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ مَا فَعَلَ مَالِكٌ لاَ أَرَاهُ‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ ذَاكَ مُنَافِقٌ لاَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لاَ تَقُلْ ذَاكَ أَلاَ تَرَاهُ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ‏.‏ يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ‏.‏ أَمَّا نَحْنُ فَوَاللَّهِ لاَ نَرَى وُدَّهُ وَلاَ حَدِيثَهُ إِلاَّ إِلَى الْمُنَافِقِينَ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ حَرَّمَ عَلَى النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ‏.‏ يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَحْمُودٌ فَحَدَّثْتُهَا قَوْمًا فِيهِمْ أَبُو أَيُّوبَ صَاحِبُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَتِهِ الَّتِي تُوُفِّيَ فِيهَا وَيَزِيدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ عَلَيْهِمْ بِأَرْضِ الرُّومِ، فَأَنْكَرَهَا عَلَىَّ أَبُو أَيُّوبَ قَالَ وَاللَّهِ مَا أَظُنُّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ مَا قُلْتَ قَطُّ‏.‏ فَكَبُرَ ذَلِكَ عَلَىَّ فَجَعَلْتُ لِلَّهِ عَلَىَّ إِنْ سَلَّمَنِي حَتَّى أَقْفُلَ مِنْ غَزْوَتِي أَنْ أَسْأَلَ عَنْهَا عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ إِنْ وَجَدْتُهُ حَيًّا فِي مَسْجِدِ قَوْمِهِ، فَقَفَلْتُ فَأَهْلَلْتُ بِحَجَّةٍ أَوْ بِعُمْرَةٍ، ثُمَّ سِرْتُ حَتَّى قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَأَتَيْتُ بَنِي سَالِمٍ، فَإِذَا عِتْبَانُ شَيْخٌ أَعْمَى يُصَلِّي لِقَوْمِهِ فَلَمَّا سَلَّمَ مِنَ الصَّلاَةِ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَأَخْبَرْتُهُ مَنْ أَنَا، ثُمَّ سَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ الْحَدِيثِ فَحَدَّثَنِيهِ كَمَا حَدَّثَنِيهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ‏.‏
#1149 Narrated Mahmud bin Ar-rabi' Al-Ansari:
that he remembered Allah's Messenger (ﷺ) and he also remembered a mouthful of water which he had
thrown on his face, after taking it from a well that was in their house. Mahmud said that he had heard
`Itban bin Malik, who was present with Allah's Messenger (ﷺ) in the battle of Badr saying, "I used to lead my
people at Bani Salim in the prayer and there was a valley between me and those people. Whenever it
rained it used to be difficult for me to cross it to go to their mosque. So I went to Allah's Messenger (ﷺ) and
said, 'I have weak eyesight and the valley between me and my people flows during the rainy season
and it becomes difficult for me to cross it; I wish you would come to my house and pray at a place so
that I could take that place as a praying place.' Allah's Messenger (ﷺ) said, 'I will do so.' So Allah's Messenger (ﷺ)
and Abu Bakr came to my house in the (next) morning after the sun had risen high. Allah's Messenger (ﷺ)
asked my permission to let him in and I admitted him. He did not sit before saying, 'Where do you
want us to offer the prayer in your house?' I pointed to the place where I wanted him to pray. So
Allah's Messenger (ﷺ) stood up for the prayer and started the prayer with Takbir and we aligned in rows
behind him; and he offered two rak`at, and finished them with Taslim, and we also performed Taslim
with him. I detained him for a meal called "Khazir" which I had prepared for him.--("Khazir" is a
special type of dish prepared from barley flour and meat soup)--
When the neighbors got the news that Allah's Messenger (ﷺ) was in my house, they poured it till there were a
great number of men in the house. One of them said, 'What is wrong with Malik, for I do not see him?'
One of them replied, 'He is a hypocrite and does not love Allah and His Apostle.' On that Allah's
Apostle said, 'Don't say this. Haven't you seen that he said, 'None has the right to be worshipped but
Allah for Allah's sake only.' The man replied, 'Allah and His Apostle know better; but by Allah, we
never saw him but helping and talking with the hypocrites.' Allah's Messenger (ﷺ) replied, 'No doubt,
whoever says. None has the right to be worshipped but Allah, and by that he wants the pleasures of
Allah, then Allah will save him from Hell." Mahmud added, "I told the above narration to some
people, one of whom was Abu Aiyub, the companion of Allah's Messenger (ﷺ) in the battle in which he (Abu
Aiyub) died and Yazid bin Mu'awiya was their leader in Roman Territory. Abu Aiyub denounced the
narration and said, 'I doubt that Allah's Messenger (ﷺ) ever said what you have said.' I felt that too much, and
I vowed to Allah that if I remained alive in that holy battle, I would (go to Medina and) ask `Itban bin
Malik if he was still living in the mosque of his people. So when he returned, I assumed Ihram for
Hajj or `Umra and then I proceeded on till I reached Medina. I went to Bani Salim and `Itban bin
Malik, who was by then an old blind man, was leading his people in the prayer. When he finished the
prayer, I greeted him and introduced myself to him and then asked him about that narration. He told
that narration again in the same manner as he had narrated it the first time."
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Itban bin Maliku (r.a.):

Unë i prija popullit tim, Beni Salimit, në Namaz, por ndërmjet meje dhe tyre gjendej një luginë e cila, kur binte shi, vërshonte dhe e kisha të vështirë të kaloja për të shkuar në xhaminë e tyre. Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i thashë: "Më është dobësuar shikimi, ndërsa lugina që ndodhet mes meje dhe popullit tim vërshon kur bie shi, gjë që ma vështirëson kalimin. Prandaj, dëshiroj që të vish në shtëpinë time e të falësh Namaz në një vend, të cilin unë pastaj do ta marr si vendfalje." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Do ta bëj këtë."

Të nesërmen, pasi dita u nxeh mirë, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe Ebu Bekri (r.a.) erdhën te unë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kërkoi leje për të hyrë dhe unë e lejova. Ai nuk u ul derisa pyeti: "Ku dëshiron që të falem në shtëpinë tënde?" Unë i tregova vendin ku dëshiroja të falesha. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit dhe mori tekbirin, ndërsa ne u rreshtuam pas tij. Ai i fali dy rekate, pastaj dha selam, e edhe ne dhamë selam bashkë me të. Unë e mbajta atë për një ushqim të quajtur "hazir" (miell elbi i gatuar me lëng mishi) që kisha përgatitur.

Kur fqinjët dëgjuan se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në shtëpinë time, u mblodhën aq shumë sa shtëpia u mbush plot. Njëri prej tyre pyeti: "Çfarë u bë me Malikun, pse nuk po e shoh?" Dikush u përgjigj: "Ai është munafik, nuk e do Allahun dhe të Dërguarin e Tij." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Mos thuaj ashtu! A nuk e sheh se ai ka thënë 'La ilahe il-lallah' duke kërkuar me këtë kënaqësinë e Allahut?" Ai u përgjigj: "Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më së miri, por ne, pasha Allahun, nuk shohim te ai asgjë tjetër përveç shoqërimit dhe bisedave me munafikët." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Vërtet, Allahu ia ka ndaluar Zjarrit atë që thotë 'La ilahe il-lallah' duke kërkuar me këtë sinqerisht fytyrën e Allahut."

Mahmudi shtoi: "Këtë hadith ua tregova disa njerëzve, mes të cilëve ishte edhe Ebu Ejubi, shoku i të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), gjatë betejës në të cilën ai vdiq, kur udhëheqës ishte Jezid bin Muavija në tokën e Romës. Ebu Ejubi e mohoi këtë dhe tha: 'Pasha Allahun, nuk mendoj se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e ka thënë këtë që thua ti.' Kjo më rëndoi shumë, ndaj u zotova para Allahut se, nëse kthehesha shëndoshë e mirë nga ajo betejë, do të shkoja ta pyesja vetë Itban bin Malikun nëse do ta gjeja gjallë. Kur u ktheva, vura Ihramin për Haxh ose Umre dhe vazhdova rrugën derisa mbërrita në Medine. Shkova te Beni Salimi dhe e gjeta Itbanin, tashmë një plak të verbër, duke i prirë popullit të tij në Namaz. Pasi dha selam, e përshëndeta, i tregova kush isha dhe e pyeta për këtë hadith. Ai ma tregoi saktësisht ashtu siç ma kishte treguar herën e parë."
Database ID: 16938 Views: 20