Transmeton Ibn Omeri:

Kur banorët e Hajberit i lënduan duart dhe këmbët e Abdullah bin Omerit, Omeri u ngrit për të mbajtur një fjalim e tha: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) kishte bërë një marrëveshje me hebrenjtë e Hajberit lidhur me pasuritë e tyre dhe u kishte thënë: 'Ne do t'ju lëmë këtu për aq kohë sa t'ju lërë Allahu.' Abdullah bin Omeri shkoi te prona e tij atje, por u sulmua gjatë natës dhe iu lënduan duart e këmbët. Duke qenë se atje nuk kemi armiq tjerë përveç tyre, ata janë armiqtë tanë dhe të vetmit që dyshojmë, andaj kam vendosur t'i dëboj ata." Kur Omeri vendosi ta zbatojë këtë vendim, erdhi njëri nga djemtë e Ebu El-Hakikut dhe i tha: "O Prijësi i Besimtarëve, a do të na dëbosh ndërkohë që Muhamedi (s.a.v.s.) na lejoi të qëndronim, bëri marrëveshje me ne për pronat tona dhe e pranoi kushtin e qëndrimit tonë?" Omeri i tha: "A mendon se e kam harruar thënien e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.): 'Si do të jetë puna jote kur të dëbohesh nga Hajberi dhe deveja jote do të të mbartë natë pas nate?'" Hebreu u përgjigj: "Kjo ishte vetëm një shaka nga Ebul Kasimi (s.a.v.s.)." Omeri tha: "Gënjen, o armik i Allahut!" Pastaj Omeri i dëboi ata dhe u pagoi vlerën e asaj që kishin nga frutat, paratë, devetë dhe pajisjet si shalët, litarët e të tjera.