حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي سُفْيَانَ بْنِ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ ـ وَهْوَ حَلِيفٌ لِبَنِي زُهْرَةَ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشَرَةَ رَهْطٍ سَرِيَّةً عَيْنًا، وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَاصِمَ بْنَ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيَّ جَدَّ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ، فَانْطَلَقُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْهَدَأَةِ وَهْوَ بَيْنَ عُسْفَانَ وَمَكَّةَ ذُكِرُوا لِحَىٍّ مِنْ هُذَيْلٍ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو لِحْيَانَ، فَنَفَرُوا لَهُمْ قَرِيبًا مِنْ مِائَتَىْ رَجُلٍ، كُلُّهُمْ رَامٍ، فَاقْتَصُّوا آثَارَهُمْ حَتَّى وَجَدُوا مَأْكَلَهُمْ تَمْرًا تَزَوَّدُوهُ مِنَ الْمَدِينَةِ فَقَالُوا هَذَا تَمْرُ يَثْرِبَ. فَاقْتَصُّوا آثَارَهُمْ، فَلَمَّا رَآهُمْ عَاصِمٌ وَأَصْحَابُهُ لَجَئُوا إِلَى فَدْفَدٍ، وَأَحَاطَ بِهِمُ الْقَوْمُ فَقَالُوا لَهُمُ انْزِلُوا وَأَعْطُونَا بِأَيْدِيكُمْ، وَلَكُمُ الْعَهْدُ وَالْمِيثَاقُ، وَلاَ نَقْتُلُ مِنْكُمْ أَحَدًا. قَالَ عَاصِمُ بْنُ ثَابِتٍ أَمِيرُ السَّرِيَّةِ أَمَّا أَنَا فَوَاللَّهِ لاَ أَنْزِلُ الْيَوْمَ فِي ذِمَّةِ كَافِرٍ، اللَّهُمَّ أَخْبِرْ عَنَّا نَبِيَّكَ. فَرَمَوْهُمْ بِالنَّبْلِ، فَقَتَلُوا عَاصِمًا فِي سَبْعَةٍ، فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ ثَلاَثَةُ رَهْطٍ بِالْعَهْدِ وَالْمِيثَاقِ، مِنْهُمْ خُبَيْبٌ الأَنْصَارِيُّ وَابْنُ دَثِنَةَ وَرَجُلٌ آخَرُ، فَلَمَّا اسْتَمْكَنُوا مِنْهُمْ أَطْلَقُوا أَوْتَارَ قِسِيِّهِمْ فَأَوْثَقُوهُمْ فَقَالَ الرَّجُلُ الثَّالِثُ هَذَا أَوَّلُ الْغَدْرِ، وَاللَّهِ لاَ أَصْحَبُكُمْ، إِنَّ فِي هَؤُلاَءِ لأُسْوَةً. يُرِيدُ الْقَتْلَى، فَجَرَّرُوهُ وَعَالَجُوهُ عَلَى أَنْ يَصْحَبَهُمْ فَأَبَى فَقَتَلُوهُ، فَانْطَلَقُوا بِخُبَيْبٍ وَابْنِ دَثِنَةَ حَتَّى بَاعُوهُمَا بِمَكَّةَ بَعْدَ وَقْعَةِ بَدْرٍ، فَابْتَاعَ خُبَيْبًا بَنُو الْحَارِثِ بْنِ عَامِرِ بْنِ نَوْفَلِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ، وَكَانَ خُبَيْبٌ هُوَ قَتَلَ الْحَارِثَ بْنَ عَامِرٍ يَوْمَ بَدْرٍ، فَلَبِثَ خُبَيْبٌ عِنْدَهُمْ أَسِيرًا، فَأَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عِيَاضٍ أَنَّ بِنْتَ الْحَارِثِ أَخْبَرَتْهُ أَنَّهُمْ حِينَ اجْتَمَعُوا اسْتَعَارَ مِنْهَا مُوسَى يَسْتَحِدُّ بِهَا فَأَعَارَتْهُ، فَأَخَذَ ابْنًا لِي وَأَنَا غَافِلَةٌ حِينَ أَتَاهُ قَالَتْ فَوَجَدْتُهُ مُجْلِسَهُ عَلَى فَخِذِهِ وَالْمُوسَى بِيَدِهِ، فَفَزِعْتُ فَزْعَةً عَرَفَهَا خُبَيْبٌ فِي وَجْهِي فَقَالَ تَخْشَيْنَ أَنْ أَقْتُلَهُ مَا كُنْتُ لأَفْعَلَ ذَلِكَ. وَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ أَسِيرًا قَطُّ خَيْرًا مِنْ خُبَيْبٍ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَجَدْتُهُ يَوْمًا يَأْكُلُ مِنْ قِطْفِ عِنَبٍ فِي يَدِهِ، وَإِنَّهُ لَمُوثَقٌ فِي الْحَدِيدِ، وَمَا بِمَكَّةَ مِنْ ثَمَرٍ وَكَانَتْ تَقُولُ إِنَّهُ لَرِزْقٌ مِنَ اللَّهِ رَزَقَهُ خُبَيْبًا، فَلَمَّا خَرَجُوا مِنَ الْحَرَمِ لِيَقْتُلُوهُ فِي الْحِلِّ، قَالَ لَهُمْ خُبَيْبٌ ذَرُونِي أَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ. فَتَرَكُوهُ، فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ لَوْلاَ أَنْ تَظُنُّوا أَنَّ مَا بِي جَزَعٌ لَطَوَّلْتُهَا اللَّهُمَّ أَحْصِهِمْ عَدَدًا. وَلَسْتُ أُبَالِي حِينَ أُقْتَلُ مُسْلِمًا عَلَى أَىِّ شِقٍّ كَانَ لِلَّهِ مَصْرَعِي وَذَلِكَ فِي ذَاتِ الإِلَهِ وَإِنْ يَشَأْ يُبَارِكْ عَلَى أَوْصَالِ شِلْوٍ مُمَزَّعِ فَقَتَلَهُ ابْنُ الْحَارِثِ، فَكَانَ خُبَيْبٌ هُوَ سَنَّ الرَّكْعَتَيْنِ لِكُلِّ امْرِئٍ مُسْلِمٍ قُتِلَ صَبْرًا، فَاسْتَجَابَ اللَّهُ لِعَاصِمِ بْنِ ثَابِتٍ يَوْمَ أُصِيبَ، فَأَخْبَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَصْحَابَهُ خَبَرَهُمْ وَمَا أُصِيبُوا، وَبَعَثَ نَاسٌ مِنْ كُفَّارِ قُرَيْشٍ إِلَى عَاصِمٍ حِينَ حُدِّثُوا أَنَّهُ قُتِلَ لِيُؤْتَوْا بِشَىْءٍ مِنْهُ يُعْرَفُ، وَكَانَ قَدْ قَتَلَ رَجُلاً مِنْ عُظَمَائِهِمْ يَوْمَ بَدْرٍ، فَبُعِثَ عَلَى عَاصِمٍ مِثْلُ الظُّلَّةِ مِنَ الدَّبْرِ، فَحَمَتْهُ مِنْ رَسُولِهِمْ، فَلَمْ يَقْدِرُوا عَلَى أَنْ يَقْطَعَ مِنْ لَحْمِهِ شَيْئًا.
#2920
Narrated Abu Huraira:
Allah's Messenger (ﷺ) sent a Sariya of ten men as spies under the leadership of `Asim bin Thabit al-Ansari,
the grandfather of `Asim bin `Umar Al-Khattab. They proceeded till they reached Hadaa, a place
between 'Usfan, and Mecca, and their news reached a branch of the tribe of Hudhail called Bani
Lihyan. About two-hundred men, who were all archers, hurried to follow their tracks till they found
the place where they had eaten dates they had brought with them from Medina. They said, "These are
the dates of Yathrib (i.e. Medina), "and continued following their tracks When `Asim and his
companions saw their pursuers, they went up a high place and the infidels circled them. The infidels
said to them, "Come down and surrender, and we promise and guarantee you that we will not kill any
one of you" `Asim bin Thabit; the leader of the Sariya said, "By Allah! I will not come down to be
under the protection of infidels. O Allah! Convey our news to Your Prophet. Then the infidels threw
arrows at them till they martyred `Asim along with six other men, and three men came down
accepting their promise and convention, and they were Khubaib-al-Ansari and Ibn Dathina and
another man So, when the infidels captured them, they undid the strings of their bows and tied them.
Then the third (of the captives) said, "This is the first betrayal. By Allah! I will not go with you. No
doubt these, namely the martyred, have set a good example to us." So, they dragged him and tried to
compel him to accompany them, but as he refused, they killed him. They took Khubaid and Ibn
Dathina with them and sold them (as slaves) in Mecca (and all that took place) after the battle of Badr.
Khubaib was bought by the sons of Al-Harith bin 'Amir bin Naufal bin `Abd Manaf. It was Khubaib
who had killed Al-Harith bin 'Amir on the day (of the battle of) Badr. So, Khubaib remained a
prisoner with those people.
Narrated Az-Zuhri: 'Ubaidullah bin 'Iyyad said that the daughter of Al-Harith had told him, "When
those people gathered (to kill Khubaib) he borrowed a razor from me to shave his pubes and I gave it
to him. Then he took a son of mine while I was unaware when he came upon him. I saw him placing
my son on his thigh and the razor was in his hand. I got scared so much that Khubaib noticed the
agitation on my face and said, 'Are you afraid that I will kill him? No, I will never do so.' By Allah, I
never saw a prisoner better than Khubaib. By Allah, one day I saw him eating of a bunch of grapes in
his hand while he was chained in irons, and there was no fruit at that time in Mecca." The daughter of
Al-Harith used to say, "It was a boon Allah bestowed upon Khubaib." When they took him out of the
Sanctuary (of Mecca) to kill him outside its boundaries, Khubaib requested them to let him offer two
rak`at (prayer).
They allowed him and he offered Two rak`at and then said, "Hadn't I been afraid that you would think
that I was afraid (of being killed), I would have prolonged the prayer. O Allah, kill them all with no
exception." (He then recited the poetic verse):-- "I being martyred as a Muslim, Do not mind how I am
killed in Allah's Cause, For my killing is for Allah's Sake, And if Allah wishes, He will bless the
amputated parts of a torn body" Then the son of Al Harith killed him. So, it was Khubaib who set the
tradition for any Muslim sentenced to death in captivity, to offer a two-rak`at prayer (before being
killed). Allah fulfilled the invocation of `Asim bin Thabit on that very day on which he was martyred.
The Prophet (ﷺ) informed his companions of their news and what had happened to them. Later on when
some infidels from Quraish were informed that `Asim had been killed, they sent some people to fetch
a part of his body (i.e. his head) by which he would be recognized. (That was because) `Asim had
killed one of their chiefs on the day (of the battle) of Badr. So, a swarm of wasps, resembling a shady
cloud, were sent to hover over `Asim and protect him from their messenger and thus they could not
cut off anything from his flesh.
⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ebu Hurejre: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dërgoi një grup prej dhjetë personave si zbulues nën udhëheqjen e Asim bin Thabit el-Ensariut, gjyshit të Asim bin Omerit. Ata vazhduan rrugën derisa arritën në el-Heda, një vend mes Usfanit dhe Mekës, ku lajmi për ta arriti te një degë e fisit Hudhejl, të quajtur Beni Lihjan. Rreth dyqind burra, të gjithë harkëtarë, u vunë në ndjekje të tyre derisa gjetën vendin ku kishin ngrënë hurmat që kishin marrë me vete nga Medina. Ata thanë: "Këto janë hurmat e Jethribit (Medinës)" dhe vazhduan t'i ndiqnin. Kur Asimi dhe shokët e tij i panë ndjekësit, u strehuan në një vend të lartë dhe idhujtarët i rrethuan. Idhujtarët u thanë: "Zbritni dhe dorëzohuni; ne ju premtojmë dhe ju japim besën se nuk do të vrasim asnjërin prej jush." Asim bin Thabiti, udhëheqësi i grupit, tha: "Pasha Allahun! Unë nuk zbres sot që të jem nën mbrojtjen e pabesimtarëve. O Allah, njoftoje Pejgamberin Tënd për ne!" Atëherë idhujtarët i qëlluan me shigjeta derisa ranë dëshmorë Asimi dhe gjashtë të tjerë. Tre burra zbritën duke pranuar premtimin dhe besën e tyre; ata ishin Hubejb el-Ensariu, Ibn Dethine dhe një burrë tjetër. Kur idhujtarët i kapën, zgjidhën kordat e harqeve të tyre dhe i lidhën me to. Burri i tretë tha: "Kjo është tradhtia e parë. Pasha Allahun, nuk do të vij me ju! Ata (dëshmorët) janë shembull i mirë për ne." Ata e tërhoqën zvarrë dhe u përpoqën ta detyronin t'i shoqëronte, por pasi ai refuzoi, e vranë. I morën Hubejbin dhe Ibn Dethinen me vete dhe i shitën në Mekë pas betejës së Bedrit. Hubejbin e blenë bijtë e el-Harith bin Amirit, sepse Hubejbi e kishte vrarë el-Harithin në ditën e Bedrit. Hubejbi mbeti i burgosur te ata. Vajza e el-Harithit tregon se kur ata u mblodhën për ta vrarë, ai i kërkoi asaj një brisk për t'u rruar dhe ajo ia dha. Ndërkohë, ai mori një djalë të saj pa e vënë ajo re. Ajo tregon: "E pashë që e kishte ulur djalin tim në kofshën e tij dhe briskun e kishte në dorë. U tmerrova aq shumë, saqë Hubejbi e vuri re frikën në fytyrën time dhe tha: 'A ke frikë se do ta vras? Jo, nuk do ta bëja kurrë këtë.' Pasha Allahun, nuk kam parë kurrë rob më të mirë se Hubejbi. Pasha Allahun, një ditë e pashë duke ngrënë nga një kalavesh rrush që e mbante në dorë, ndërkohë që ishte i lidhur me pranga hekuri dhe në atë kohë në Mekë nuk kishte asnjë fryt." Ajo thoshte se ai ishte furnizim që Allahu ia kishte dhënë Hubejbit. Kur e nxorrën jashtë kufijve të Haramit për ta vrarë, Hubejbi u kërkoi t'i linin të falte dy rekate namaz. Ata e lejuan dhe ai fali dy rekate e pastaj tha: "Sikur të mos kisha frikë se do të mendonit që po e zgjas nga frika e vdekjes, do ta zgjasja namazin. O Allah, numëroji ata të gjithë dhe shkatërroji." Më pas recitoi: "Duke u vrarë si musliman, nuk më intereson se në cilën anë bie për Allahun vdekja ime. Kjo është për Hir të Zotit dhe nëse Ai dëshiron, do t'i bekojë gjymtyrët e një trupi të copëtuar." Pastaj djali i el-Harithit e vrau atë. Hubejbi ishte ai që vendosi traditën për çdo musliman që ekzekutohet si rob, që të falë dy rekate namaz. Allahu iu përgjigj lutjes së Asim bin Thabitit po atë ditë kur ai ra dëshmor. Pejgamberi (s.a.v.s.) i njoftoi shokët e tij për lajmin e tyre dhe për atë që u kishte ndodhur. Më vonë, kur disa idhujtarë të Kurejshëve u njoftuan se Asimi ishte vrarë, dërguan njerëz për të marrë një pjesë të trupit të tij që të njihej, sepse Asimi kishte vrarë një prej krerëve të tyre në ditën e Bedrit. Por Allahu dërgoi mbi trupin e Asimit një turmë grerëzash si një re hijeje, të cilat e mbrojtën nga njerëzit e tyre dhe kështu ata nuk mundën të merrnin asnjë pjesë nga mishi i tij.
Database ID: 18709
Views: 18