⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ebu Abdurrahmani: Unë e di mirë se çfarë e bëri prijësin tënd (Aliun) të guximshëm në derdhjen e gjakut. E kam dëgjuar atë duke thënë: Pejgamberi (s.a.v.s.) më dërgoi mua dhe Ez-Zybejrin, duke na thënë: "Shkoni në këtë kopsht (er-Rawdah), ku do të gjeni një grua së cilës Hatibi i ka dhënë një letër." Kur arritëm te kopshti, i kërkuam gruas të na e jepte letrën. Ajo tha: "Ai nuk më ka dhënë asnjë letër." Ne i thamë: "Ose nxirre letrën, ose do të të zhveshim." Atëherë ajo e nxori atë nga rrobat e saj. Pejgamberi (s.a.v.s.) dërgoi njerëz për të thirrur Hatibin, i cili erdhi dhe tha: "Mos u nxitoni të më gjykoni, sepse, për Allahun, unë nuk jam bërë jobesimtar dhe dashuria ime për Islamin vetëm sa është shtuar. Të gjithë shokët tuaj kanë në Mekë njerëz përmes të cilëve Allahu ua mbron familjen dhe pasurinë, ndërsa unë nuk kam askënd atje. Prandaj, dëshirova t'u bëja një nder atyre (që të kujdeseshin për familjen time)." Pejgamberi (s.a.v.s.) i besoi atij. Omeri tha: "Më lejo t'ia pres kokën, sepse ai ka bërë hipokrizi." Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Nga e di ti, ndoshta Allahu i ka parë pjesëmarrësit e Bedrit dhe u ka thënë: 'Veproni si të doni, se Unë ju kam falur'." Kjo është ajo që e bëri atë të guximshëm.