Transmeton Umm el-Ala (një grua nga ensarët): Kur ensarët hodhën short për strehimin e muhaxhirëve, Othman bin Maz'uni u caktua të banonte me familjen tonë. Othmani u sëmur dhe unë u kujdesa për të derisa vdiq, dhe ne e mbështollëm me rrobat e tij. Pejgamberi (s.a.v.s.) erdhi tek ne dhe unë thashë: "O Ebu el-Saib, mëshira e Allahut qoftë mbi ty! Unë dëshmoj se Allahu të ka nderuar." Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "E nga e di ti se Allahu e ka nderuar atë?" Unë u përgjigja: "Nuk e di, o i Dërguari i Allahut, u flijofshin prindërit e mi për ty! Po kush tjetër (nëse jo ai)?" Ai tha: "Sa i përket atij, pasha Allahun, atij i ka ardhur vdekja dhe unë shpresoj më të mirën për të. Pasha Allahun, ndonëse jam i Dërguari i Allahut, nuk e di se çfarë do të bëhet me mua." Ajo tha: "Pasha Allahun, pas tij nuk do të dëshmoj kurrë për pastërtinë e askujt." Kjo më trishtoi, dhe kur fjeta, pashë në ëndërr një burim që rridhte për Othman bin Maz'unin. Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe i tregova për këtë. Ai tha: "Ato janë veprat e tij."