Transmeton Aishja: Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u shpërngul në Medine, Ebu Bekri dhe Bilali u sëmurën me ethe. Shkova t'i vizitoja dhe i pyeta: "O babai im! Si po ndihesh? O Bilal! Si po ndihesh?" Sa herë që Ebu Bekrin e kapnin ethet, ai recitonte: "Çdo njeri gdhihet mes njerëzve të tij, ndërsa vdekja është më afër tij se lidhëset e këpucëve të tij." Ndërsa Bilali, kur i largoheshin ethet, thoshte: "Ah, sikur ta dija, a do të kaloja vallë ndonjë natë në një luginë ku jam i rrethuar nga idhhiri dhe xhelili? A do të shkoja një ditë te ujërat e Mexhenës dhe a do të më shfaqeshin sërish Shama dhe Tafili?" Aishja tha: Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe e njoftova për këtë, me ç'rast ai tha: "O Allah! Na e bëj Medinen të dashur aq sa e duam Mekën ose edhe më shumë. O Allah! Bëje atë të shëndetshme, na i beko mudd-in dhe sa'-në tonë, dhe largoji ethet e saj e dërgoi në El-Xhuhfe."