حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ فَسِرْنَا لَيْلاً، فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ لِعَامِرِ بْنِ الأَكْوَعِ أَلاَ تُسْمِعُنَا مِنْ هُنَيْهَاتِكَ، قَالَ وَكَانَ عَامِرٌ رَجُلاً شَاعِرًا، فَنَزَلَ يَحْدُو بِالْقَوْمِ يَقُولُ اللَّهُمَّ لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَاغْفِرْ فِدَاءٌ لَكَ مَا اقْتَفَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا وَأَلْقِيَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا إِنَّا إِذَا صِيحَ بِنَا أَتَيْنَا وَبِالصِّيَاحِ عَوَّلُوا عَلَيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ هَذَا السَّائِقُ ". قَالُوا عَامِرُ بْنُ الأَكْوَعِ. فَقَالَ " يَرْحَمُهُ اللَّهُ ". فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ وَجَبَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، لَوْ أَمْتَعْتَنَا بِهِ. قَالَ فَأَتَيْنَا خَيْبَرَ فَحَاصَرْنَاهُمْ حَتَّى أَصَابَتْنَا مَخْمَصَةٌ شَدِيدَةٌ، ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ فَتَحَهَا عَلَيْهِمْ، فَلَمَّا أَمْسَى النَّاسُ الْيَوْمَ الَّذِي فُتِحَتْ عَلَيْهِمْ أَوْقَدُوا نِيرَانًا كَثِيرَةً. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا هَذِهِ النِّيرَانُ، عَلَى أَىِّ شَىْءٍ تُوقِدُونَ ". قَالُوا عَلَى لَحْمٍ. قَالَ " عَلَى أَىِّ لَحْمٍ ". قَالُوا عَلَى لَحْمِ حُمُرٍ إِنْسِيَّةٍ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَهْرِقُوهَا وَاكْسِرُوهَا ". فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوْ نُهَرِيقُهَا وَنَغْسِلُهَا قَالَ " أَوْ ذَاكَ ". فَلَمَّا تَصَافَّ الْقَوْمُ كَانَ سَيْفُ عَامِرٍ فِيهِ قِصَرٌ، فَتَنَاوَلَ بِهِ يَهُودِيًّا لِيَضْرِبَهُ، وَيَرْجِعُ ذُبَابُ سَيْفِهِ فَأَصَابَ رُكْبَةَ عَامِرٍ فَمَاتَ مِنْهُ، فَلَمَّا قَفَلُوا قَالَ سَلَمَةُ رَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَاحِبًا. فَقَالَ لِي " مَا لَكَ ". فَقُلْتُ فِدًى لَكَ أَبِي وَأُمِّي زَعَمُوا أَنَّ عَامِرًا حَبِطَ عَمَلُهُ. قَالَ " مَنْ قَالَهُ ". قُلْتُ قَالَهُ فُلاَنٌ وَفُلاَنٌ وَفُلاَنٌ وَأُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ الأَنْصَارِيُّ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَذَبَ مَنْ قَالَهُ، إِنَّ لَهُ لأَجْرَيْنِ ـ وَجَمَعَ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ ـ إِنَّهُ لَجَاهِدٌ مُجَاهِدٌ، قَلَّ عَرَبِيٌّ نَشَأَ بِهَا مِثْلَهُ ".
#5915
Narrated Salama bin Al-Aqwa:
We went out with Allah's Messenger (ﷺ) to Khaibar and we travelled during the night. A man amongst the
people said to 'Amir bin Al-Aqwa', "Won't you let us hear your poetry?" 'Amir was a poet, and so he
got down and started (chanting Huda) reciting for the people, poetry that keep pace with the camel's
foot steps, saying, "O Allah! Without You we would not have been guided on the right path, neither
would we have given in charity, nor would we have prayed. So please forgive us what we have
committed. Let all of us be sacrificed for Your cause and when we meet our enemy, make our feet
firm and bestow peace and calmness on us and if they (our enemy) will call us towards an unjust thing
we will refuse.
The infidels have made a hue and cry to ask others help against us. Allah's Messenger (ﷺ) said, "Who is that
driver (of the camels)?" They said, "He is 'Amir bin Al-Aqwa."' He said, "May Allah bestow His
mercy on him." A man among the people said, Has Martyrdom been granted to him, O Allah's
Prophet! Would that you let us enjoy his company longer." We reached (the people of) Khaibar and
besieged them till we were stricken with severe hunger but Allah helped the Muslims conquer
Khaibar. In the evening of its conquest the people made many fires. Allah's Messenger (ﷺ) asked, "What are
those fires? For what are you making fires?" They said, "For cooking meat." He asked, "What kind of
meat?" They said, "Donkeys' meat." Allah's Messenger (ﷺ) said, "Throw away the meat and break the
cooking pots." A man said, O Allah's Messenger (ﷺ)! Shall we throw away the meat and wash the cooking
pots?" He said, "You can do that too." When the army files aligned in rows (for the battle), 'Amir's
sword was a short one, and while attacking a Jew with it in order to hit him, the sharp edge of the
sword turned back and hit 'Amir's knee and caused him to die.
When the Muslims returned (from the battle), Salama said, Allah's Messenger (ﷺ) saw me pale and said,
'What is wrong with you?"' I said, "Let my parents be sacrificed for you! The people claim that all the
deeds of Amir have been annulled." The Prophet (ﷺ) asked, "Who said so?" I replied, "So-and-so and soand-
so and Usaid bin Al-Hudair Al-Ansari said, 'Whoever says so is telling a lie. Verily, 'Amir will
have double reward."' (While speaking) the Prophet (ﷺ) put two of his fingers together to indicate that,
and added, "He was really a hard-working man and a Mujahid (devout fighter in Allah's Cause) and
rarely have there lived in it (i.e., Medina or the battle-field) an "Arab like him."
⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Seleme b. el-Ekvea: Dolëm bashkë me të Dërguarin e Allahut (s.a.v.s.) drejt Hajberit dhe udhëtuam gjatë natës. Një burrë nga njerëzit i tha Amir b. el-Ekveas: "A nuk po na reciton diçka nga poezitë e tua?" Amiri ishte poet, kështu që zbriti dhe filloi t'u këndonte njerëzve duke thënë: "O Allah! Po të mos ishe Ti, ne nuk do të ishim udhëzuar, as nuk do të jepnim lëmoshë e as nuk do të falnim Namazin. Na i fal gabimet tona, jemi flijim për Ty! Na i përforco hapat kur të takohemi me armikun dhe zbrit mbi ne qetësi. Ne i përgjigjemi thirrjes kur na thërrasin, ndërsa ata kanë kërkuar ndihmë kundër nesh." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pyeti: "Kush është ky që po i nget devetë?" Ata thanë: "Është Amir b. el-Ekvea." Ai tha: "Allahu e mëshiroftë!" Një burrë nga njerëzit tha: "Iu bë obligim (Xheneti), o i Dërguari i Allahut! Sikur të na kishit lënë të kënaqeshim më gjatë me të." Arritëm në Hajber dhe i rrethuam derisa na goditi një uri e madhe, por pastaj Allahu u dha fitore muslimanëve. Në mbrëmjen e ditës kur u pushtua, njerëzit ndezën shumë zjarre. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pyeti: "Çfarë janë këto zjarre? Për çfarë po i ndizni?" Ata u përgjigjën: "Për të zier mish." Ai pyeti: "Çfarë mishi?" Thanë: "Mish gomarësh të butë." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Derdheni mishin dhe thyejini enët!" Një burrë tha: "O i Dërguari i Allahut, apo ta derdhim mishin e t'i lajmë enët?" Ai tha: "Edhe ashtu mundeni." Kur njerëzit u rreshtuan për luftë, shpata e Amirit ishte e shkurtër. Ai u nis të godiste një jehudi, por maja e shpatës u kthye prapa dhe e goditi Amirin në gju, duke u bërë shkak për vdekjen e tij. Kur u kthyem, Selemeja tregon: I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) më pa të zbehtë dhe më tha: "Çfarë ke?" I thashë: "Flijim qofshin prindërit e mi për ty! Njerëzit po pretendojnë se Amirit i është shkatërruar vepra." Pejgamberi (s.a.v.s.) tha: "Gënjen kush e thotë këtë! Ai do t'i ketë dy shpërblime" – dhe i bashkoi dy gishtat e tij – "Ai ishte vërtet një luftëtar i zellshëm dhe muxhahid. Pak arabë kanë jetuar si ai."
Database ID: 21704
Views: 18