حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ،. وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ أَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْوَحْىِ الرُّؤْيَا الصَّادِقَةُ فِي النَّوْمِ، فَكَانَ لاَ يَرَى رُؤْيَا إِلاَّ جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ، فَكَانَ يَأْتِي حِرَاءً فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ ـ وَهْوَ التَّعَبُّدُ ـ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ، وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَتُزَوِّدُهُ لِمِثْلِهَا، حَتَّى فَجِئَهُ الْحَقُّ وَهْوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فِيهِ فَقَالَ اقْرَأْ. فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي. فَقَالَ اقْرَأْ. فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ. فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ، ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ. فَقُلْتُ مَا أَنَا بِقَارِئٍ. فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ، ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ". حَتَّى بَلَغَ {مَا لَمْ يَعْلَمْ} فَرَجَعَ بِهَا تَرْجُفُ بَوَادِرُهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ فَقَالَ " زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي ". فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ فَقَالَ " يَا خَدِيجَةُ مَا لِي ". وَأَخْبَرَهَا الْخَبَرَ وَقَالَ " قَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي ". فَقَالَتْ لَهُ كَلاَّ أَبْشِرْ، فَوَاللَّهِ لاَ يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا، إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ، وَتَصْدُقُ الْحَدِيثَ، وَتَحْمِلُ الْكَلَّ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ. ثُمَّ انْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ الْعُزَّى بْنِ قُصَىٍّ ـ وَهْوَ ابْنُ عَمِّ خَدِيجَةَ أَخُو أَبِيهَا، وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ يَكْتُبُ الْكِتَابَ الْعَرَبِيَّ فَيَكْتُبُ بِالْعَرَبِيَّةِ مِنَ الإِنْجِيلِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ، وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ ـ فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ أَىِ ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنِ ابْنِ أَخِيكَ. فَقَالَ وَرَقَةُ ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى فَأَخْبَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَا رَأَى فَقَالَ وَرَقَةُ هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَى مُوسَى، يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا أَكُونُ حَيًّا، حِينَ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَوَمُخْرِجِيَّ هُمْ ". فَقَالَ وَرَقَةُ نَعَمْ، لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمَا جِئْتَ بِهِ إِلاَّ عُودِيَ، وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا. ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ، وَفَتَرَ الْوَحْىُ فَتْرَةً حَتَّى حَزِنَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِيمَا بَلَغَنَا حُزْنًا غَدَا مِنْهُ مِرَارًا كَىْ يَتَرَدَّى مِنْ رُءُوسِ شَوَاهِقِ الْجِبَالِ، فَكُلَّمَا أَوْفَى بِذِرْوَةِ جَبَلٍ لِكَىْ يُلْقِيَ مِنْهُ نَفْسَهُ، تَبَدَّى لَهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ حَقًّا. فَيَسْكُنُ لِذَلِكَ جَأْشُهُ وَتَقِرُّ نَفْسُهُ فَيَرْجِعُ، فَإِذَا طَالَتْ عَلَيْهِ فَتْرَةُ الْوَحْىِ غَدَا لِمِثْلِ ذَلِكَ، فَإِذَا أَوْفَى بِذِرْوَةِ جَبَلٍ تَبَدَّى لَهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ {فَالِقُ الإِصْبَاحِ} ضَوْءُ الشَّمْسِ بِالنَّهَارِ، وَضَوْءُ الْقَمَرِ بِاللَّيْلِ.
#6724
Narrated `Aisha:
The commencement of the Divine Inspiration to Allah's Messenger (ﷺ) was in the form of good righteous
(true) dreams in his sleep. He never had a dream but that it came true like bright day light. He used to
go in seclusion (the cave of) Hira where he used to worship(Allah Alone) continuously for many
(days) nights. He used to take with him the journey food for that (stay) and then come back to (his
wife) Khadija to take his food like-wise again for another period to stay, till suddenly the Truth
descended upon him while he was in the cave of Hira. The angel came to him in it and asked him to
read. The Prophet (ﷺ) replied, "I do not know how to read." (The Prophet (ﷺ) added), "The angel caught me
(forcefully) and pressed me so hard that I could not bear it anymore. He then released me and again
asked me to read, and I replied, "I do not know how to read," whereupon he caught me again and
pressed me a second time till I could not bear it anymore. He then released me and asked me again to
read, but again I replied, "I do not know how to read (or, what shall I read?)." Thereupon he caught
me for the third time and pressed me and then released me and said, "Read: In the Name of your Lord,
Who has created (all that exists). Has created man from a clot. Read and Your Lord is Most
Generous...up to..... ..that which he knew not." (96.15)
Then Allah's Messenger (ﷺ) returned with the Inspiration, his neck muscles twitching with terror till he
entered upon Khadija and said, "Cover me! Cover me!" They covered him till his fear was over and
then he said, "O Khadija, what is wrong with me?" Then he told her everything that had happened and
said, 'I fear that something may happen to me." Khadija said, 'Never! But have the glad tidings, for by
Allah, Allah will never disgrace you as you keep good reactions with your Kith and kin, speak the
truth, help the poor and the destitute, serve your guest generously and assist the deserving, calamityafflicted
ones." Khadija then accompanied him to (her cousin) Waraqa bin Naufal bin Asad bin
`Abdul `Uzza bin Qusai. Waraqa was the son of her paternal uncle, i.e., her father's brother, who
during the Pre-Islamic Period became a Christian and used to write the Arabic writing and used to
write of the Gospels in Arabic as much as Allah wished him to write. He was an old man and had lost
his eyesight. Khadija said to him, "O my cousin! Listen to the story of your nephew." Waraqa asked,
"O my nephew! What have you seen?" The Prophet (ﷺ) described whatever he had seen.
Waraqa said, "This is the same Namus (i.e., Gabriel, the Angel who keeps the secrets) whom Allah
had sent to Moses. I wish I were young and could live up to the time when your people would turn
you out." Allah's Messenger (ﷺ) asked, "Will they turn me out?" Waraqa replied in the affirmative and said:
"Never did a man come with something similar to what you have brought but was treated with
hostility. If I should remain alive till the day when you will be turned out then I would support you
strongly." But after a few days Waraqa died and the Divine Inspiration was also paused for a while
and the Prophet (ﷺ) became so sad as we have heard that he intended several times to throw himself from
the tops of high mountains and every time he went up the top of a mountain in order to throw himself
down, Gabriel would appear before him and say, "O Muhammad! You are indeed Allah's Messenger (ﷺ) in
truth" whereupon his heart would become quiet and he would calm down and would return home. And
whenever the period of the coming of the inspiration used to become long, he would do as before, but
when he used to reach the top of a mountain, Gabriel would appear before him and say to him what he
had said before. (Ibn `Abbas said regarding the meaning of: 'He it is that Cleaves the daybreak (from
the darkness)' (6.96) that Al-Asbah. means the light of the sun during the day and the light of the
moon at night).
⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Aishja: Fillimi i Shpalljes Hyjnore te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ishte në formën e ëndrrave të vërteta gjatë gjumit. Ai nuk shihte asnjë ëndërr, veçse ajo i bëhej realitet si drita e agimit. Atij iu bë e dashur vetmia, andaj shkonte në shpellën Hira, ku adhuronte (Allahun) për shumë net me radhë. Ai merrte me vete ushqim për atë qëndrim dhe pastaj kthehej te Hadixhja për t'u furnizuar përsëri, derisa papritmas i erdhi e Vërteta ndërsa ishte në shpellën Hira. Engjëlli i erdhi atij dhe i kërkoi të lexonte. Pejgamberi (s.a.v.s.) u përgjigj: "Unë nuk di të lexoj." (Pejgamberi s.a.v.s. shtoi): "Engjëlli më kapi dhe më shtrëngoi aq fort sa nuk munda ta duroja më. Pastaj më lëshoi dhe më tha përsëri: 'Lexo!', e unë i thashë: 'Unë nuk di të lexoj'. Ai më kapi përsëri dhe më shtrëngoi për herë të dytë derisa nuk munda ta duroja më. Pastaj më lëshoi dhe më kërkoi përsëri të lexoja, por unë përsëri u përgjigja: 'Unë nuk di të lexoj'. Atëherë ai më kapi për herë të tretë, më shtrëngoi dhe pastaj më lëshoi e tha: 'Lexo me emrin e Zotit tënd, i Cili krijoi (çdo gjë). Krijoi njeriun prej një mpiksjeje gjaku. Lexo! Zoti yt është më i Bujari... deri te... atë që nuk e dinte'." Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u kthye me Shpalljen, me muskujt e qafës që i dridheshin nga tmerri, derisa hyri te Hadixhja dhe tha: "Më mbuloni! Më mbuloni!" Ata e mbuluan derisa i kaloi frika dhe pastaj tha: "O Hadixhe, çfarë po ndodh me mua?" Ai i tregoi asaj gjithçka që kishte ndodhur dhe tha: "Kam frikë për veten time." Hadixhja i tha: "Kurrsesi! Përgëzohu, sepse pasha Allahun, Allahu nuk do të të turpërojë kurrë, sepse ti i ruan lidhjet farefisnore, flet të vërtetën, i ndihmon të varfrit dhe njerëzit në nevojë, e nderon mysafirin dhe i ndihmon ata që i kanë goditur fatkeqësitë." Pastaj Hadixhja e shoqëroi atë te (djali i axhës së saj) Uaraka bin Naufal bin Esed bin Abdul-Uzza bin Kusaj. Uaraka ishte djali i axhës së saj, i cili gjatë periudhës paraislame ishte bërë i krishterë dhe shkruante me shkrim arab; ai shkruante nga Inxhili në arabisht aq sa dëshironte Allahu. Ai ishte një i moshuar që kishte humbur shikimin. Hadixhja i tha: "O djali i axhës sime! Dëgjo tregimin e djalit të vëllait tënd." Uaraka e pyeti: "O djali i vëllait tim! Çfarë ke parë?" Pejgamberi (s.a.v.s.) përshkroi gjithçka që kishte parë. Uaraka tha: "Ky është i njëjti Namus (Xhibraili) që Allahu i kishte dërguar Musait. Ah, sikur të isha i ri dhe të jetoja deri në kohën kur populli yt do të të dëbojë!" I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) pyeti: "A do të më dëbojnë ata?" Uaraka u përgjigj: "Po, asnjë njeri nuk ka sjellë diçka të ngjashme me këtë që ke sjellë ti, e të mos jetë pritur me armiqësi. Nëse do të jem gjallë deri në ditën kur do të dëbohesh, do të të ndihmoj fuqishëm." Por pas pak ditësh Uaraka vdiq dhe Shpallja u ndërpre për një kohë. Pejgamberi (s.a.v.s.) u trishtua aq shumë, saqë tentoi disa herë të hidhej nga majat e maleve të larta, por sa herë që arrinte në majë, Xhibraili i shfaqej dhe i thoshte: "O Muhamed! Ti je me të vërtetë i Dërguari i Allahut", dhe kështu zemra e tij qetësohej. Kurdo që periudha e ndërprerjes zgjatej, ai vepronte njëjtë dhe Xhibraili i shfaqej me të njëjtat fjalë. (Ibn Abbasi ka thënë se 'Al-Asbah' do të thotë drita e diellit gjatë ditës dhe drita e hënës natën).
Database ID: 22513
Views: 17