Transmeton Sehl bin Ebi Hathme: Ai dhe disa krerë të popullit të tij treguan se Abdulla bin Sehli dhe Muhajisa dolën drejt Hajberit për shkak të varfërisë dhe vështirësive të jetesës që i kishin goditur. Më pas, Muhajisa u njoftua se Abdullahu ishte vrarë dhe ishte hedhur në një gropë ose në një burim. Ai shkoi te hebrenjtë dhe u tha: "Pasha Allahun, ju e keni vrarë atë!" Ata thanë: "Pasha Allahun, ne nuk e kemi vrarë." Atëherë ai u kthye te populli i tij dhe i njoftoi për këtë. Më pas, ai, vëllai i tij më i madh, Huvejjisa, dhe Abdurrahman bin Sehli shkuan te Pejgamberi (s.a.v.s.). Muhajisa, i cili kishte qenë në Hajber, u nis të fliste, por Pejgamberi (s.a.v.s.) i tha: "Më i madhi, më i madhi!", duke pasur për qëllim moshën. Kështu, foli Huvejjisa e pastaj Muhajisa. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ose ata duhet të paguajnë dëmshpërblimin e gjakut të shokut tuaj, ose do të njoftohen për luftë." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u shkroi atyre për këtë, por ata kthyen përgjigje duke shkruar: "Ne nuk e kemi vrarë." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha Huvejjisës, Muhajisës dhe Abdurrahmanit: "A betoheni dhe kështu fitoni të drejtën për gjakun e shokut tuaj?" Ata thanë: "Jo." Ai u tha: "Atëherë, a t'ju betohen hebrenjtë?" Ata u përgjigjën: "Ata nuk janë myslimanë." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ua dha vetë atyre njëqind deve si dëmshpërblim për gjakun, derisa ato u futën në shtëpi. Sehli shtoi: "Njëra nga ato deve më goditi me këmbë."