Maliku ka thënë: "Kushdo që kryen umren në muajt Sheval, Dhul-Kide ose Dhul-Hixhe dhe pastaj kthehet te familja e tij, e pastaj rikthehet dhe kryen haxhin po atë vit, nuk e ka obligim të therrë kurban. Therrja e kurbanit është e detyrueshme vetëm për atë që kryen umren gjatë muajve të haxhit, pastaj qëndron në Mekë dhe më pas kryen haxhin. Një person që nuk është nga Meka, por shpërngulet në Mekë dhe vendoset atje, e pastaj kryen umren gjatë muajve të haxhit dhe fillon haxhin e tij atje, nuk llogaritet se po bën tamattu. Ai nuk ka obligim të therrë kurban e as të agjërojë. Ai ka të njëjtin status si banorët e Mekës, nëse është prej atyre që jetojnë atje."

Maliku u pyet nëse një burrë nga Meka, i cili kishte shkuar për të jetuar në një qytet tjetër ose kishte qenë në udhëtim e pastaj ishte kthyer në Mekë me qëllim që të qëndronte atje, pavarësisht nëse kishte familje atje apo jo, dhe kishte hyrë në të për të kryer umren gjatë muajve të haxhit e më pas kishte filluar haxhin po atje, duke e nisur umren nga mikati i Pejgamberit (s.a.v.s.) ose nga një vend më i afërt se ai, a konsiderohej se po bënte tamattu apo jo?

Maliku u përgjigj: "Ai nuk e ka obligim të therrë kurban e as të agjërojë, ashtu siç duhet të veprojë ai që kryen tamattu. Kjo sepse Allahu i Madhëruar thotë në Librin e Tij: 'Kjo është për atë, familja e të cilit nuk banon pranë Mesxhidul-Haramit'."