⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Ata ibn Jesari: Ka’b el-Ahbari po kthehej nga Shami me një grup kalorësish dhe në një vend gjatë rrugës gjetën mish gjahu. Ka’bi u dha fetva që ta hanin atë. Kur arritën te Omer ibn el-Hatabi në Medine, ia treguan këtë gjë dhe ai tha: "Kush ju dha fetva për këtë?" Ata thanë: "Ka’bi." Ai tha: "Unë tashmë e kam caktuar atë prijës mbi ju derisa të ktheheni." Më vonë, kur ishin në rrugën për në Mekë, pranë tyre kaloi një tufë karkalecash dhe Ka’bi u dha fetva që t'i kapnin e t'i hanin. Kur arritën te Omer ibn el-Hatabi, ia treguan këtë gjë dhe ai e pyeti: "Çfarë të shtyu t'u japësh këtë fetva?" Ka’bi tha: "Ata janë gjah deti." Omeri tha: "Nga e di ti këtë?" Ka’bi u përgjigj: "O Prijës i Besimtarëve, pasha Atë në dorën e të Cilit është shpirti im, ai është vetëm një teshtimë peshku që ai e teshtin dy herë në vit." Maliku u pyet nëse muhrimi mund të blinte gjah që e gjente në rrugë. Ai u përgjigj: "Gjahun që është gjuajtur vetëm për t'u ofruar njerëzve që kryejnë Haxhin e urrej dhe e ndaloj, por nuk ka asnjë të keqe në gjahun që e zotëron një njeri i cili nuk ka pasur për qëllim ata që janë në ihram, por që një muhrim e gjen dhe e blen." Maliku tha se për atë që ka me vete gjah që e ka gjuajtur apo blerë në kohën kur ka hyrë në ihram, ai nuk është i detyruar ta largojë atë dhe nuk ka asnjë të keqe t'ia japë familjes së tij. Maliku gjithashtu tha se është hallall për atë që është në ihram të peshkojë në det, lumenj, liqene etj.