حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي صَعْصَعَةَ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَمْرَو بْنَ الْجَمُوحِ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو الأَنْصَارِيَّيْنِ، ثُمَّ السَّلَمِيَّيْنِ كَانَا قَدْ حَفَرَ السَّيْلُ قَبْرَهُمَا وَكَانَ قَبْرُهُمَا مِمَّا يَلِي السَّيْلَ وَكَانَا فِي قَبْرٍ وَاحِدٍ وَهُمَا مِمَّنِ اسْتُشْهِدَ يَوْمَ أُحُدٍ فَحُفِرَ عَنْهُمَا لِيُغَيَّرَا مِنْ مَكَانِهِمَا فَوُجِدَا لَمْ يَتَغَيَّرَا كَأَنَّهُمَا مَاتَا بِالأَمْسِ وَكَانَ أَحَدُهُمَا قَدْ جُرِحَ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى جُرْحِهِ فَدُفِنَ وَهُوَ كَذَلِكَ فَأُمِيطَتْ يَدُهُ عَنْ جُرْحِهِ ثُمَّ أُرْسِلَتْ فَرَجَعَتْ كَمَا كَانَتْ وَكَانَ بَيْنَ أُحُدٍ وَبَيْنَ يَوْمَ حُفِرَ عَنْهُمَا سِتٌّ وَأَرْبَعُونَ سَنَةً ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ لاَ بَأْسَ أَنْ يُدْفَنَ الرَّجُلاَنِ وَالثَّلاَثَةُ فِي قَبْرٍ وَاحِدٍ مِنْ ضَرُورَةٍ وَيُجْعَلَ الأَكْبَرُ مِمَّا يَلِي الْقِبْلَةَ ‏.‏
#1054 Yahya related to me from Malik from Abd ar-Rahman ibn Abi Sasaca
that he had heard that Amr ibn al-Jamuh al-Ansari and Abdullah ibn
Umar al-Ansari, both of the tribe of Banu Salami, had their grave
uncovered by a flood. Their grave was part of what was left after the
flood. They were in the same grave, and they were among those martyred
at Uhud. They were dug up so that they might be moved. They were found
unchanged. It was as if they had died only the day before. One of them
had been wounded, and he had put his hand over his wound and had been
buried like that. His hand was pulled away from his wound and
released, and it returned to where it had been. It was forty-six years
between Uhud and the day they were dug up.


Malik said, "There
is no harm in burying two or three men in the same grave due to
necessity. The oldest one is put next to the qibla."
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Abdurrahman ibn Ebi Sas'ah: Atij i kishte mbërritur lajmi se Amër ibn el-Xhumuh el-Ensari dhe Abdullah ibn Amër el-Ensari, të dy nga fisi Benu Seleme, u ishte zbuluar varri nga një përmbytje. Varri i tyre ndodhej pranë rrjedhës së ujit dhe ata ishin varrosur në një varr të përbashkët, si dëshmorë të rënë në Uhud. Kur u gërmua për t'i zhvendosur nga ai vend, u gjetën të pandryshuar, sikur të kishin vdekur vetëm një ditë më parë. Njëri prej tyre ishte plagosur dhe e kishte mbajtur dorën mbi plagën e tij, e kështu ishte varrosur. Kur ia larguan dorën nga plaga dhe e lëshuan, ajo u kthye sërish në vendin ku kishte qenë. Midis betejës së Uhudit dhe ditës kur u gërmua për ta kishin kaluar dyzet e gjashtë vjet. Maliku ka thënë: "Nuk ka asnjë pengesë që dy ose tre burra të varrosen në një varr të vetëm në rast nevoje, dhe më i moshuari prej tyre të vendoset nga ana e Kiblës."
Database ID: 30956 Views: 17