Muwatta Malik » The Book of Vows and Oaths » General
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّهُ قَالَ كَانَ عَلَىَّ مَشْىٌ فَأَصَابَتْنِي خَاصِرَةٌ فَرَكِبْتُ حَتَّى أَتَيْتُ مَكَّةَ فَسَأَلْتُ عَطَاءَ بْنَ أَبِي رَبَاحٍ وَغَيْرَهُ فَقَالُوا عَلَيْكَ هَدْىٌ ‏.‏ فَلَمَّا قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ سَأَلْتُ عُلَمَاءَهَا فَأَمَرُونِي أَنْ أَمْشِيَ مَرَّةً أُخْرَى مِنْ حَيْثُ عَجَزْتُ فَمَشَيْتُ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ فَالأَمْرُ عِنْدَنَا فِيمَنْ يَقُولُ عَلَىَّ مَشْىٌ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ أَنَّهُ إِذَا عَجَزَ رَكِبَ ثُمَّ عَادَ فَمَشَى مِنْ حَيْثُ عَجَزَ فَإِنْ كَانَ لاَ يَسْتَطِيعُ الْمَشْىَ فَلْيَمْشِ مَا قَدَرَ عَلَيْهِ ثُمَّ لْيَرْكَبْ وَعَلَيْهِ هَدْىُ بَدَنَةٍ أَوْ بَقَرَةٍ أَوْ شَاةٍ إِنْ لَمْ يَجِدْ إِلاَّ هِيَ ‏.‏ وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الرَّجُلِ يَقُولُ لِلرَّجُلِ أَنَا أَحْمِلُكَ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ فَقَالَ مَالِكٌ إِنْ نَوَى أَنْ يَحْمِلَهُ عَلَى رَقَبَتِهِ يُرِيدُ بِذَلِكَ الْمَشَقَّةَ وَتَعَبَ نَفْسِهِ فَلَيْسَ ذَلِكَ عَلَيْهِ وَلْيَمْشِ عَلَى رِجْلَيْهِ وَلْيُهْدِ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ نَوَى شَيْئًا فَلْيَحْجُجْ وَلْيَرْكَبْ وَلْيَحْجُجْ بِذَلِكَ الرَّجُلِ مَعَهُ وَذَلِكَ أَنَّهُ قَالَ أَنَا أَحْمِلُكَ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ فَإِنْ أَبَى أَنْ يَحُجَّ مَعَهُ فَلَيْسَ عَلَيْهِ شَىْءٌ وَقَدْ قَضَى مَا عَلَيْهِ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى سُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الرَّجُلِ يَحْلِفُ بِنُذُورٍ مُسَمَّاةٍ مَشْيًا إِلَى بَيْتِ اللَّهِ أَنْ لاَ يُكَلِّمَ أَخَاهُ أَوْ أَبَاهُ بِكَذَا وَكَذَا نَذْرًا لِشَىْءٍ لاَ يَقْوَى عَلَيْهِ وَلَوْ تَكَلَّفَ ذَلِكَ كُلَّ عَامٍ لَعُرِفَ أَنَّهُ لاَ يَبْلُغُ عُمْرُهُ مَا جَعَلَ عَلَى نَفْسِهِ مِنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لَهُ هَلْ يُجْزِيهِ مِنْ ذَلِكَ نَذْرٌ وَاحِدٌ أَوْ نُذُورٌ مُسَمَّاةٌ فَقَالَ مَالِكٌ مَا أَعْلَمُهُ يُجْزِئُهُ مِنْ ذَلِكَ إِلاَّ الْوَفَاءُ بِمَا جَعَلَ عَلَى نَفْسِهِ فَلْيَمْشِ مَا قَدَرَ عَلَيْهِ مِنَ الزَّمَانِ وَلْيَتَقَرَّبْ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى بِمَا اسْتَطَاعَ مِنَ الْخَيْرِ ‏.‏
#1060 Yahya related to me from Malik that Yahya ibn Said said, "I vowed
to walk, but I was struck by a pain in the kidney, so I rode until I
came to Makka. I questioned Ata ibn Abi Rabah and others, and they
said, 'You must sacrifice an animal.' When I came to Madina I
questioned the ulama there, and they ordered me to walk again from the
place from which I was unable to go on. So I walked."


Yahya
said that he had heard Malik say, "What is done among us regarding
someone who makes a vow to walk to the House of Allah, and then cannot
do it and so rides, is that he must return and walk from the place
from which he was unable to go on. If he cannot walk, he should walk
what he can and then ride, and he must sacrifice a camel, a cow, or a
sheep if that is all that he can find."


Malik, when asked
about a man who said to another, "I will carry you to the House of
Allah", answered, "If he intended to carry him on his shoulder, by
that he meant hardship and exhaustion to himself, and he does not have
to do that. Let him walk by foot and make sacrifice. If he did not
intend anything, let him do hajj and ride, and take the man on hajj
with him. That is because he said, 'I will carry you to the house of
Allah.' If the man refuses to do hajj with him, then there is nothing
against him, and what is demanded of him is cancelled."


Yahya
said that Malik was asked whether it was enough for a man who had made
a vow that he would walk to the House of Allah a certain (large)
number of times, or who had forbidden himself from talking to his
father and brother, if he did not fulfil a certain vow, and he had
taken upon himself, by the oath, something which he was incapable of
fulfilling in his lifetime, even though he were to try every year, to
fulfil only one or a (smaller) number of vows by Allah? Malik said,
"The only satisfaction for that that I know is fulfilling what he has
obliged himself to do. Let him walk for as long as he is able and draw
near Allah the Exalted by what he can of good."
⚠️ Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Jahja ibn Saidi:

Jahja ibn Saidi tha: "Kisha bërë zotim që të ecja në këmbë, por më kapi një dhimbje në veshka, kështu që hipa në kafshë derisa arrita në Mekë. Pyeta Ata ibn Ebi Rebahun dhe të tjerë, dhe ata thanë: 'Duhet të bësh kurban një kafshë.' Kur erdha në Medine, i pyeta dijetarët e atjeshëm dhe ata më urdhëruan që të ecja përsëri nga vendi ku nuk munda të vazhdoja më. Kështu bëra, eca."

Jahja tha se e kishte dëgjuar Malikun duke thënë: "Rregulli tek ne lidhur me atë që bën zotim për të ecur deri në Shtëpinë e Allahut, e pastaj nuk mundet dhe hipën në kafshë, është se ai duhet të kthehet dhe të ecë nga vendi ku nuk ka pasur mundësi të vazhdojë. Nëse nuk mund të ecë, le të ecë aq sa ka mundësi e pastaj të hipë, por duhet të therrë kurban një deve, një lopë ose një dele, nëse nuk gjen tjetër."

Maliku, kur u pyet për një burrë që i thotë tjetrit: "Do të të mbart deri në Shtëpinë e Allahut", u përgjigj: "Nëse ka pasur për qëllim ta mbartë mbi shpinë, duke synuar me këtë vështirësinë dhe mundimin e vetes, ai nuk e ka obligim ta bëjë këtë. Le të ecë me këmbët e veta dhe të bëjë kurban. E nëse nuk ka pasur ndonjë qëllim të tillë, le të kryejë Haxhin duke hipur në kafshë dhe ta marrë atë burrë me vete në Haxh. Kjo sepse ai ka thënë: 'Do të të mbart deri në Shtëpinë e Allahut.' Nëse ai burrë refuzon të kryejë Haxhin me të, atëherë ai nuk ka asnjë detyrim dhe ajo që kërkohej prej tij anulohet."

Jahja tha se Maliku u pyet nëse ishte e mjaftueshme për një burrë që ishte betuar me zotime të caktuara se do të ecte deri në Shtëpinë e Allahut një numër të madh herësh, ose që i kishte ndaluar vetes të fliste me babanë apo vëllanë nëse nuk e përmbushte një zotim të caktuar, duke marrë përsipër me betim diçka që nuk kishte mundësi ta përmbushte gjatë jetës së tij, edhe po të përpiqej çdo vit, a mjaftonte për të vetëm një zotim apo zotime të emërtuara? Maliku tha: "E vetmja shlyerje për këtë që unë njoh është përmbushja e asaj që ai e ka bërë obligim për veten. Le të ecë aq sa ka mundësi kohore dhe t'i afrohet Allahut të Madhëruar me aq mirësi sa të mundet."
Database ID: 30962 Views: 20