Transmeton Ebu Hurejre:

I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Kushdo që bën një betim dhe pastaj sheh se diçka tjetër është më mirë se ai, le të bëjë kefaret për betimin e tij dhe le të bëjë atë që është më e mirë."

Maliku ka thënë: "Kushdo që thotë se ka një zotim por nuk përmend emrin e Allahut, përsëri është i detyruar të bëjë kefaretin e betimit (nëse e thyen atë)."

Maliku ka thënë: "Përforcimi është kur një njeri betohet për një gjë disa herë, duke e përsëritur betimin në fjalimin e tij herë pas here. Për shembull, thënia: 'Pasha Allahun, nuk do ta pakësoj atë nga kjo e kjo', e betuar tri herë ose më shumë. Kefareti për këtë është si kefareti i një betimi të vetëm. Nëse një njeri betohet: 'Nuk do ta ha këtë ushqim, nuk do t'i vesh këto rroba dhe nuk do të hyj në këtë shtëpi', kjo llogaritet si një betim i vetëm dhe ai është i detyruar të bëjë vetëm një kefaret. E njëjta gjë vlen edhe për njeriun që i thotë gruas së tij: 'Ti je e shkurorëzuar nëse të vesh me këtë rrobë ose nëse të lejoj të shkosh në xhami', dhe kjo është një thënie e vetme e plotë në rrjedhën normale të të folurit. Nëse ai e thyen ndonjë pjesë të atij betimi, shkurorëzimi bëhet i domosdoshëm dhe nuk ka thyerje tjetër të betimit pas kësaj në çdo gjë që ai bën. Ka vetëm një betim që mund të thyhet në këtë rast."

Maliku ka thënë: "Ajo që ne veprojmë në lidhje me gruan që bën një zotim pa lejen e burrit të saj është se asaj i lejohet ta bëjë këtë dhe ajo duhet ta përmbushë atë, nëse ai ka të bëjë vetëm me personin e saj dhe nuk e dëmton burrin e saj. Megjithatë, nëse kjo e dëmton burrin e saj, ai mund ta ndalojë atë ta përmbushë, por ai mbetet obligim për të derisa ajo të ketë mundësinë ta plotësojë atë."