⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Omer ibn Abdilaziz: Gjatë kohës së hilafetit të tij, ai i shkroi një prej zyrtarëve të tij: "Çdo gjë që babai ose kujdestari i saj vë si kusht gjatë lidhjes së martesës, qoftë si dhuratë apo nderim, i takon gruas nëse ajo e kërkon atë."
Maliku tha për gruan të cilën e marton babai i saj dhe vë si kusht një dhuratë si pjesë të mehrit: Çdo gjë që vihet si kusht me të cilin realizohet martesa, i takon bijës së tij nëse ajo e kërkon atë. Nëse bashkëshorti ndahet prej saj para konsumimit të martesës, atëherë bashkëshortit i takon gjysma e asaj dhurate me të cilën u lidh martesa.
Maliku tha për burrin që marton djalin e tij të vogël i cili nuk ka pasuri: Mehri mbetet detyrim i babait nëse djali nuk ka pasuri në ditën e martesës. Nëse djali ka pasuri, atëherë mehri merret nga pasuria e djalit, përveç nëse babai e ka përcaktuar që mehri do të jetë barra e tij. Kjo martesë mbetet e vlefshme për djalin derisa ai është i mitur dhe nën kujdestarinë e babait të tij.
Maliku tha se nëse një burrë e divorcon gruan e tij para se ta konsumojë martesën me të dhe ajo është virgjëreshë, atëherë babai i saj mund t’ia falë gjysmën e mehrit burrit të saj. Kjo është e lejuar për bashkëshortin nga ana e babait të saj për atë që ai i ka falur.
Maliku tha se kjo është sepse Allahu i Bekuar dhe i Lartësuar ka thënë në Librin e Tij: "Përveç nëse ato (gratë) falin, ose fal ai në dorën e të cilit është lidhja e martesës" (Bekare: 237). Ai është babai i vajzës virgjëreshë dhe zotëria i skllaves së tij.
Maliku tha: "Kjo është ajo që kam dëgjuar për këtë çështje dhe kështu veprohet tek ne."
Maliku tha për gruan jehude ose të krishterë, e cila është nën martesën e një jehudi ose të krishteri, dhe ajo pranon Islamin para se të konsumohet martesa, se ajo nuk ka të drejtë në mehër.
Maliku tha: "Mendoj se gruaja nuk duhet të martohet me më pak se një çerek dinari, e që është shuma minimale për të cilën bëhet i detyrueshëm ndëshkimi i prerjes së dorës."