Transmeton Maliku:

Maliku ka folur për një investitor i cili ka dhënë kapital (kirad) një agjenti i cili ka blerë mallra me të, dhe investitori i ka thënë atij t'i shesë ato. Agjenti ka thënë se nuk ka parë asnjë mënyrë për të shitur në atë kohë dhe ata u grindën për këtë. Ai ka thënë: "Nuk merret parasysh thënia e asnjërit prej tyre. Pyeten njerëzit me përvojë dhe njohuri për mallra të tilla. Nëse ata shohin ndonjë mundësi për shitjen e tyre, ato shiten për ta. Nëse mendojnë se është koha për të pritur, ata duhet të presin."

Maliku ka folur për një njeri që ka marrë kapital (kirad) nga një investitor dhe e ka përdorur atë, dhe kur investitori i ka kërkuar paratë, ai ka thënë se i kishte të plota. Kur ai e ka mbajtur për shlyerjen e llogarisë, ai pranoi se "aq e aq u humbën tek unë" dhe emëroi një shumë parash. "Të thashë kështu që t'i lije ato tek unë." Maliku ka thënë: "Ai nuk përfiton nga mohimi i tij pasi kishte konfirmuar se i kishte të gjitha. Ai është përgjegjës sipas pranimit të tij kundër vetvetes, përveç nëse paraqet prova për humbjen e asaj pasurie që konfirmojnë deklaratën e tij. Nëse ai nuk paraqet një arsye të pranueshme, ai është përgjegjës sipas pranimit të tij, dhe mohimi i tij nuk i shërben asgjë."

Maliku ka thënë: "Ngjashëm, po të kishte thënë: 'Kam pasur aq e aq fitim nga kapitali', dhe pastaj pronari i kapitalit i kërkon t'i paguajë kryegjënë dhe fitimin e tij, dhe ai thotë se nuk ka pasur asnjë fitim në të dhe e kishte thënë këtë vetëm që të lihej në posedimin e tij, kjo nuk i bën dobi. Ai llogaritet për atë që ka pohuar, përveç nëse sjell prova të pranueshme për fjalën e tij, në mënyrë që deklarata e parë të mos jetë detyruese për të."

Maliku ka folur për një investitor i cili ka dhënë kapital (kirad) një agjenti i cili ka realizuar fitim me të. Agjenti ka thënë: "E mora kapitalin nga ti me kusht që të kisha dy të tretat." Pronari i kapitalit thotë: "Të dhashë kapitalin me kusht që të kishe një të tretën." Maliku ka thënë: "Fjala është fjala e agjentit, dhe ai duhet të bëjë betimin për këtë nëse ajo që thotë i ngjan praktikës së njohur të kiradit ose është afër saj. Nëse ai sjell një çështje që është e papranueshme dhe njerëzit nuk bëjnë kirad të tillë, ai nuk besohet, dhe gjykohet sipas asaj se si do të ishte normalisht një kirad i tillë."

Maliku ka folur për një njeri i cili i dha një njeriu njëqind dinarë si kapital (kirad). Ai bleu mallra me të dhe pastaj shkoi t'ia paguante njëqind dinarët pronarit të mallrave dhe zbuloi se ato ishin vjedhur. Investitori thotë: "Shite mallin. Nëse ka diçka më tepër, është imja. Nëse ka humbje, është kundër teje sepse ti e humbe." Agjenti thotë: "Përkundrazi, ti duhet të përmbushësh atë që i detyrohesh shitësit. Unë i bleva ato me kapitalin tënd që më dhe." Maliku ka thënë: "Agjenti është i detyruar t'i paguajë çmimin shitësit dhe investitorit i thuhet: 'Nëse dëshiron, paguaji njëqind dinarët agjentit dhe mallrat janë mes jush. Kiradi është sipas asaj mbi të cilën bazohej njëqindëshja e parë. Nëse dëshiron, je i lirë nga mallrat.' Nëse njëqind dinarët i paguhen agjentit, ky është një kirad sipas kushteve të kiradit të parë. Nëse ai refuzon, mallrat i takojnë agjentit dhe ai duhet të paguajë çmimin e tyre."

Maliku ka folur për dy persona në një kirad, të cilët i kanë shlyer llogaritë dhe agjenti kishte ende disa nga mallrat që i përdorte - pëlhurë të vjetëruar ose një calik uji apo diçka të tillë. Maliku ka thënë: "Çdo gjë e tillë që është e parëndësishme nuk ka rëndësi dhe i takon agjentit. Nuk kam dëgjuar asnjë që të japë një vendim që kërkon kthimin e saj. Çdo gjë që ka një çmim kthehet. Nëse është diçka që ka vlerë si një kafshë, deve, pëlhurë e trashë ose diçka e ngjashme që ka një çmim, mendoj se ai duhet të kthejë atë që i ka mbetur nga gjëra të tilla, përveç nëse pronari e fal atë."