Transmeton Maliku:

Gjëja më e mirë që është dëgjuar lidhur me kushtëzimin e punëtorëve (robërve) nga ana e punuesit të tokës ndaj pronarit të pronës në kontratën e ujitjes (musakat), është se nuk ka asgjë të keqe nëse ata janë punëtorë që i përkasin asaj prone. Ata konsiderohen si pjesë e pronës dhe punuesi nuk ka përfitim tjetër prej tyre përveç lehtësimit të barrës së punës. Nëse ata nuk do të ishin në atë pronë, mundimi i tij do të ishte më i madh. Kjo i ngjan kontratës së musakatit në një tokë me burim të rrjedhshëm uji krahasuar me një tokë ku uji duhet nxjerrë me mundim. Nuk mund të gjesh askënd që pranon të njëjtën pjesë të fitimit për punimin e dy tokave që janë të barabarta në vlerë dhe prodhim, kur njëra ka burim të vazhdueshëm e të bollshëm uji, ndërsa tjetra kërkon ujitje me nxjerrje uji, për shkak të lehtësisë së punës në tokën me burim dhe vështirësisë së punës në tokën tjetër. Kështu është rregulli tek ne.

Punuesi i tokës nuk ka të drejtë t'i përdorë punëtorët e pronës për punë të tjera jashtë saj, as nuk mund ta kushtëzojë këtë me atë që i ka dhënë kontratën. Po ashtu, nuk i lejohet punuesit të kushtëzojë pronarin për sjelljen e punëtorëve që do të punojnë në kopsht, të cilët nuk ndodheshin aty në momentin e lidhjes së kontratës.

Gjithashtu, pronari i pasurisë nuk duhet të kushtëzojë punuesin që ta largojë ndonjë nga punëtorët e pronës jashtë saj. Kontrata e musakatit lidhet mbi gjendjen aktuale në të cilën ndodhet prona. Nëse pronari dëshiron të largojë ndonjë nga punëtorët, duhet ta bëjë këtë para lidhjes së kontratës, ose nëse dëshiron të shtojë punëtorë të tjerë, ta bëjë këtë para kontratës; pastaj ai mund ta japë tokën me musakat nëse dëshiron. Nëse ndonjë nga punëtorët vdes, largohet ose sëmuret, pronari i pasurisë e ka për detyrë ta zëvendësojë atë.