Transmeton Maliku: Mënyra e të vepruarit e rënë dakord në mesin tonë në rastin e një njeriu që vdes dhe ka djem, e njëri prej tyre pretendon: "Babai im ka konfirmuar se filani ishte djali i tij", është se lidhja farefisnore nuk vërtetohet me dëshminë e një burri të vetëm. Konfirmimi i atij që dëshmon lejohet vetëm sa i përket pjesës së tij në ndarjen e pasurisë së babait të tij. Atij për të cilin dëshmohet i jepet vetëm pjesa që i takon nga pjesa e dëshmitarit.

Maliku ka thënë: Një shembull i kësaj është kur një burrë vdes duke lënë pas dy djem dhe 600 dinarë. Secili prej tyre merr nga 300 dinarë. Pastaj, njëri prej tyre dëshmon se babai i tyre i ndjerë kishte konfirmuar se filani ishte djali i tij. Dëshmitari është i detyruar t’i japë 100 dinarë atij që u lidh me këtë dëshmi. Kjo është gjysma e trashëgimisë së atij që supozohet të jetë i afërm, sikur ai të kishte qenë i afërm. Nëse edhe djali tjetër e konfirmon këtë, ai i merr edhe 100 të tjerat, dhe kështu e plotëson të drejtën e tij dhe lidhja e tij farefisnore vërtetohet. Pozita e tij është e ngjashme me atë të një gruaje që konfirmon një borxh kundër babait apo burrit të saj, ndërsa trashëgimtarët e tjerë e mohojnë atë. Ajo duhet t’i paguajë personit të cilit ia konfirmon borxhin shumën sipas pjesës së saj të borxhit të plotë, sikur ai të ishte konfirmuar kundër të gjithë trashëgimtarëve. Nëse gruaja trashëgon një të tetën, ajo i paguan kreditorit një të tetën e borxhit të tij. Nëse një vajzë trashëgon gjysmën, ajo i paguan kreditorit gjysmën e borxhit të tij. Cilatdo nga gratë që e konfirmojnë atë, e paguajnë sipas kësaj.

Maliku ka thënë: Nëse dëshmia e një burri është në pajtim me atë që dëshmoi gruaja, se filani kishte një borxh ndaj babait të tij, kreditori detyrohet të bëjë betimin bashkë me një dëshmitar dhe atij i jepet e gjithë pjesa që i takon. Kjo nuk është e njëjta pozitë si me gratë, sepse dëshmia e një burri lejohet dhe kreditori duhet të bëjë betim bashkë me dëshminë e dëshmitarit të tij dhe të marrë të gjithë atë që i takon. Nëse ai nuk bën betimin, ai merr vetëm nga trashëgimia e atij që e konfirmoi sipas pjesës së tij të borxhit, sepse ai e konfirmoi të drejtën e tij ndërsa trashëgimtarët e tjerë e mohuan atë. Atij i lejohet ta konfirmojë atë.