⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Bushajr ibn Jesari:
Abdullah ibn Sahl el-Ensari dhe Muhajisa ibn Mes’udi shkuan në Hajber dhe u ndanë për punët e tyre, kur Abdullah ibn Sahli u vra. Muhajisa erdhi te Pejgamberi (s.a.v.s.) bashkë me vëllain e tij Huvejisën dhe Abdurrahman ibn Sahlin. Abdurrahmani filloi të fliste i pari për shkak të lidhjes me vëllain e tij, por i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Më i moshuari, më i moshuari!" Pastaj folën Huvejisa dhe Muhajisa dhe treguan për rastin e Abdullah ibn Sahlit. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha atyre: "A betoheni pesëdhjetë herë që të meritoni gjakun e shokut tuaj ose jetën e vrasësit?" Ata thanë: "O i Dërguari i Allahut, ne nuk pamë asgjë dhe nuk ishim të pranishëm." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u tha: "Atëherë a t’ju shfajësojnë hebrenjtë me pesëdhjetë betime?" Ata thanë: "O i Dërguari i Allahut, si mund t’i pranojmë betimet e një populli që janë kafirë?" Bushajr ibn Jesari ka thënë se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e pagoi dijetin nga pasuria e tij.
Maliku ka thënë: "Rregulli i rënë dakord tek ne, të cilin e kam dëgjuar nga ata që jam i kënaqur me ta lidhur me Kasamen (betimin për gjakmarrje), dhe për të cilin janë pajtuar imamët e hershëm dhe të vonshëm, është se betimet i fillojnë paditësit. Kasamja bëhet e detyrueshme vetëm në dy raste: ose kur i vrami thotë 'gjaku im rëndon mbi filanin', ose kur trashëgimtarët e gjakut sjellin një dëshmi të pjesshme, edhe nëse nuk është përfundimtare, kundër atij që pretendohet gjakmarrja. Kjo detyron betimin e paditësve kundër të paditurit. Tek ne, betimi nuk është i detyrueshëm përveçse në këto dy raste."
Maliku ka thënë: "Kjo është Sunneti për të cilin nuk ka mospajtim tek ne dhe sipas të cilit kanë vepruar njerëzit vazhdimisht: ata që kërkojnë gjakun i fillojnë betimet, qoftë vrasje me dashje apo pa dashje."
Maliku ka thënë: "I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e filloi me fisin e Harithit për vrasjen e shokut të tyre në Hajber."
Maliku ka thënë: "Nëse paditësit betohen, ata e meritojnë gjakun e shokut të tyre dhe vritet ai kundër të cilit janë betuar. Në Kasame nuk vriten dy persona, por vetëm një. Pesëdhjetë burra nga trashëgimtarët e gjakut duhet të betohen pesëdhjetë herë. Nëse numri i tyre është më i vogël ose disa tërhiqen, betimet përsëriten mes tyre, përveç nëse tërhiqet dikush nga ata që kanë të drejtë të falin gjakun. Nëse një i tillë tërhiqet, nuk ka më rrugë për ekzekutimin e gjakmarrjes."
Maliku ka thënë: "Nëse tërhiqet dikush që nuk ka të drejtë faljeje, betimet i kalojnë atyre që mbeten. Por nëse tërhiqet qoftë edhe një person i vetëm nga ata që kanë të drejtë faljeje, betimet nuk u kthehen më trashëgimtarëve të mbetur, por u kalojnë të paditurve. Atëherë pesëdhjetë burra nga fisi i tij betohen pesëdhjetë herë. Nëse nuk bëhen pesëdhjetë burra, betimet përsëriten nga ata që janë. Nëse nuk ka askënd tjetër përveç të paditurit, ai betohet pesëdhjetë herë dhe shfajësohet."
Maliku ka thënë: "Dallimi mes Kasames në raste gjaku dhe betimit në çështje pasurore është se kur një njeri i jep hua tjetrit, ai siguron dëshmi për të drejtën e tij. Ndërsa kur dikush dëshiron të vrasë tjetrin, ai nuk e bën këtë para njerëzve, por kërkon vetminë. Nëse Kasamja do të pranohej vetëm me dëshmi të qarta si në çështjet pasurore, gjakrat do të humbisnin dhe njerëzit do të guxonin t'i derdhnin ato. Prandaj, Kasamja iu la trashëgimtarëve të të vrarit që ta fillojnë ata, në mënyrë që njerëzit të përmbahen nga vrasja dhe vrasësi të ketë frikë se mund të ndëshkohet nga thënia e të vrarit."
Maliku ka thënë për një grup njerëzish që dyshohen për vrasje: "Çdo njeri prej tyre duhet të betohet për veten e tij pesëdhjetë herë. Betimet nuk ndahen mes tyre sipas numrit, dhe ata nuk shfajësohen pa u betuar secili nga pesëdhjetë herë."
Maliku tha: "Kjo është më e mira që kam dëgjuar për këtë çështje. Kasamja u takon afërmve nga dega e babait (asabah) të të vrarit; ata janë trashëgimtarët e gjakut që betohen dhe përmes betimit të të cilëve vritet vrasësi."