Transmeton Abdullahu bin Abbasi: U zu dielli dhe i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) fali namazin bashkë me njerëzit. Ai qëndroi në këmbë për një kohë të gjatë, duke lexuar përafërsisht sa Sureja el-Bekare. Pastaj u përkul në ruku për një kohë të gjatë, pastaj u ngrit dhe qëndroi përsëri në këmbë për një kohë të gjatë, por më pak se qëndrimi i parë. Pastaj u përkul në ruku për një kohë të gjatë, por më pak se rukuja e parë. Pastaj ra në sexhde. Pastaj u ngrit dhe qëndroi në këmbë për një kohë të gjatë, por më pak se qëndrimi i parë. Pastaj u përkul në ruku për një kohë të gjatë, por më pak se rukuja e parë. Pastaj u ngrit përsëri dhe qëndroi në këmbë për një kohë të gjatë, por më pak se qëndrimi i parë. Pastaj u përkul në ruku për një kohë të gjatë, por më pak se rukuja e parë. Pastaj ra në sexhde dhe pastaj përfundoi namazin kur dielli ishte kthjelluar. Ai tha: "Vërtet dielli dhe hëna janë dy shenja prej shenjave të Allahut. Ato nuk zihen për vdekjen apo lindjen e askujt. Prandaj, kur ta shihni këtë, përmendni Allahun e Madhëruar." Ata i thanë: "O i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.), të pamë duke zgjatur dorën drejt diçkaje ndërsa ishe në këmbë, pastaj të pamë duke u tërhequr prapa." Ai tha: "Vërtet e pashë Xhenetin – ose më ishte treguar Xheneti – dhe u zgjata të merrja një vjelë rrush prej tij. Sikur ta kisha marrë, do të kishit ngrënë prej saj sa të ishte kjo botë. Pashë edhe Zjarrin dhe kurrë nuk kam parë pamje më tmerruese se ajo e sotmja. Pashë se shumica e banorëve të tij ishin gratë." Ata thanë: "Përse, o i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.)?" Ai u përgjigj: "Për shkak të mosmirënjohjes së tyre." E pyetën: "A janë mosmirënjohëse ndaj Allahut?" Ai tha: "Ato tregohen mosmirënjohëse ndaj bashkëshortit dhe ndaj mirësisë që u bëhet. Sikur t'i bëje mirë ndonjërës prej tyre gjatë gjithë jetës, e pastaj ajo të shihte te ti vetëm një gjë (që nuk i pëlqen), do të thoshte: Nuk kam parë kurrë asnjë të mirë prej teje!"