⚠️
Përkthimi i këtij hadithi nuk është kontrolluar ende.
Transmeton Enesi:
Një vit njerëzit u goditën nga thatësira në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.). Ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po mbante hutben në minber ditën e xhuma, u ngrit një beduin e tha: "O i Dërguari i Allahut, pasuria u shkatërrua dhe fëmijët janë të uritur; lute Allahun për ne." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i ngriti duart e tij, ndërkohë që ne nuk shihnim asnjë re në qiell. Betohem në Atë, në dorën e të Cilit është shpirti im, ai nuk i uli ato derisa u grumbulluan retë si male dhe nuk zbriti nga minberi i tij derisa e pashë shiun duke u rrokullisur në mjekrën e tij. Ra shi atë ditë, të nesërmen, ditën pasuese dhe kështu deri në xhumanë tjetër. Atëherë u ngrit po ai beduin (apo dikush tjetër) dhe tha: "O i Dërguari i Allahut, ndërtesat u rrënuan dhe pasuria u mbyt; lute Allahun për ne." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i ngriti duart e tij dhe tha: "O Allah, rreth nesh e jo mbi ne." Nuk bënte me shenjë me dorën e tij drejt asnjë ane të reve, pa u hapur ato, derisa Medina mbeti si një vrimë e hapur. Luginat rrodhën me ujë dhe nuk vinte njeri nga ndonjë anë, pa treguar për shiun e bollshëm.