Transmeton Omer bin el-Hatabi: Kur vdiq Abdullah bin Ubej bin Seluli, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u thirr për t'ia falur namazin e xhenazes. Kur i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u ngrit për të falur namazin, unë nxitova drejt tij dhe i thashë: "O i Dërguari i Allahut, a do t'ia falësh namazin Ibn Ubejit, kur ai ka thënë këtë e atë në atë e atë rast?" dhe fillova t'ia numëroja ato që kishte thënë. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) buzëqeshi dhe tha: "Lërmë të qetë, o Omer." Kur unë këmbëngula shumë, ai tha: "Më është dhënë zgjedhja dhe unë zgjodha. Sikur ta dija se po të kërkoja falje më shumë se shtatëdhjetë herë ai do të falej, do ta kisha bërë këtë." Pastaj i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ia fali namazin e xhenazes dhe u largua. Nuk kaloi shumë kohë derisa u shpallën dy ajete nga surja el-Beraeh: "Dhe asnjërit prej tyre kur të vdesë, mos ia fal namazin kurrë, e as mos rri pranë varrit të tij. Ata mohuan Allahun dhe të Dërguarin e Tij dhe vdiqën duke qenë fasikë." Më vonë u habita me guximin tim ndaj të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) atë ditë. Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më së miri.