Transmeton një burrë nga fisi Benu Esed: Unë dhe bashkëshortja ime u ndalëm në Baki el-Garkad, dhe gruaja ime më tha: "Shko te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe kërkoji të na japë diçka për të ngrënë." Shkova te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) dhe gjeta një burrë që po i kërkonte diçka, ndërsa i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) po i thoshte: "Nuk kam asgjë për të të dhënë." Burri u largua i zemëruar duke thënë: "Pasha jetën time, ti i jep vetëm atij që dëshiron!" I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ai po zemërohet me mua sepse nuk kam asgjë për t'i dhënë. Kushdo prej jush që kërkon lëmoshë ndërkohë që zotëron një ukije ose ekuivalentin e saj, ai ka kërkuar me këmbëngulje të tepërt." El-Esediu tha: Mendova me vete: "Deveja jonë mjelëse vlen më shumë se një ukije" – ndërsa një ukije është dyzet dërhemë. Kështu u ktheva dhe nuk i kërkova asgjë. Më vonë, të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.) i erdhi pak elb dhe rrush i thatë, dhe ai na dha një pjesë prej tyre, derisa Allahu i Madhërishëm na bëri të pavarur nga ana materiale.