Transmeton Sehl bin Ebi Hathmeh:

Abdullah bin Sahl dhe Muhajisah u nisën drejt Hajberit për shkak të një vështirësie që i kishte kapluar. Dikush erdhi te Muhajisahu dhe e njoftoi se Abdullah bin Sahli ishte vrarë dhe ishte hedhur në një gropë ose pus. Ai shkoi te hebrenjtë dhe u tha: "Pasha Allahun, ju e keni vrarë atë!" Ata u përgjigjën: "Pasha Allahun, ne nuk e kemi vrarë." Pastaj ai u kthye te populli i tij dhe i njoftoi për këtë. Më vonë, ai bashkë me vëllain e tij më të madh, Huvejjisahun, dhe Abdur-Rahman bin Sahlin, erdhën te i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.). Muhajisahu, i cili kishte qenë në Hajber, filloi të fliste, por i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i tha: "Le të flasë më i madhi, le të flasë më i madhi", duke pasur parasysh moshën. Kështu foli Huvejjisahu, e pastaj foli Muhajisahu. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) tha: "Ose ata duhet të paguajnë dëmshpërblimin e gjakut (dijetin) për shokun tuaj, ose do t'u shpallet luftë." I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) u shkroi atyre për këtë, por ata u përgjigjën: "Pasha Allahun, ne nuk e kemi vrarë atë." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) i pyeti Huvejjisahun, Muhajisahun dhe Abdur-Rahmanin: "A betoheni që të fitoni të drejtën për gjakun e shokut tuaj?" Ata thanë: "Jo." Ai tha: "Atëherë, a do të betohen hebrenjtë për ju?" Ata u përgjigjën: "Ata nuk janë muslimanë." Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e pagoi vetë dijetin nga ana e tij dhe u dërgoi atyre njëqind deve derisa ato hynë në shtëpitë e tyre. Sehli tha: "Më kujtohet se një deve e kuqe prej tyre më ka goditur me shqelm."