Transmeton Amër bin Shuajbi, nga babai i tij, e ky nga gjyshi i tij, se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) ka thënë: "Kushdo që vritet gabimisht, dëmshpërblimi i tij (dija) është njëqind deve: tridhjetë bint mehad, tridhjetë bint lebun, tridhjetë hik-kah dhe dhjetë djem lebun." Ai tha se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) e kishte caktuar vlerën e dijes për banorët e qyteteve në katërqind dinarë ose vlerën e tyre në argjend. Kur e llogariste vlerën për ata që kishin deve, ajo ndryshonte sipas kohës; kur rriteshin çmimet, ai e ngrinte vlerën e saj, dhe kur uleshin çmimet, ai e ualte vlerën e saj. Në kohën e të Dërguarit të Allahut (s.a.v.s.), vlera arriti midis katërqind dhe tetëqind dinarëve, ose ekuivalentin e saj në argjend prej tetë mijë dërhemësh. Ai tha se i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vendosi që nëse dija paguhej me lopë, për ata që mbarështonin lopë, vlera ishte dyqind lopë; e nëse paguhej me dhen, për ata që mbarështonin dhen, vlera ishte dy mijë dele. I Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) gjithashtu vendosi që dija është trashëgimi që ndahet mes trashëgimtarëve të të vrarit sipas pjesëve të tyre të caktuara, ndërsa pjesa që mbetet i takon asabah-së. Po ashtu, i Dërguari i Allahut (s.a.v.s.) vendosi që për krimin e gruas paguan asabah-ja e saj, cilëtdo qofshin ata, por ata nuk trashëgojnë asgjë prej saj, përveç asaj që tepron nga trashëgimtarët e saj ligjorë. E nëse ajo vritet, dija e saj u takon trashëgimtarëve të saj, dhe ata kanë të drejtë të kërkojnë ekzekutimin e vrasësit të saj.