Transmeton Aishja: Praktika e njerëzve të dijes është e tillë që kur personi është në itikaf, ai nuk duhet të dalë nga vendi i itikafit përveçse për nevojat njerëzore. Ata janë pajtuar në këtë, që ai mund të dalë për kryerjen e nevojave fiziologjike. Më pas, dijetarët kanë pasur mospajtime rreth vizitës së të sëmurit, pjesëmarrjes në namazin e xhumasë dhe në xhenaze për atë që është në itikaf. Disa dijetarë nga shokët e Pejgamberit (s.a.v.s.) dhe të tjerë kanë menduar se ai mund ta vizitojë të sëmurin, të marrë pjesë në xhenaze dhe të prezantojë në xhuma nëse e ka vënë këtë si kusht paraprakisht. Ky është mendimi i Sufjan eth-Thevriut dhe Ibnul Mubarekut. Disa të tjerë kanë thënë se ai nuk ka të drejtë të bëjë asgjë nga këto. Ata mendonin se personi që dëshiron të hyjë në itikaf në një vend ku falet xhumaja, nuk duhet të hyjë në itikaf përveçse në xhaminë ku falet xhumaja, sepse e urrenin daljen e tij nga itikafi për në xhuma, por as nuk mendonin se ai duhet ta lërë xhumanë. Prandaj, ata thanë se nuk mund të qëndrojë në itikaf përveçse në xhaminë ku falet xhumaja, në mënyrë që të mos ketë nevojë të dalë nga itikafi për diçka tjetër përveç nevojave njerëzore, sepse dalja e tij për qëllime të tjera, sipas tyre, e ndërpret itikafin. Ky është mendimi i Malikut dhe Shafiut. Ahmedi ka thënë se nuk vizitohet i sëmuri dhe nuk përcillet xhenazja duke u bazuar në hadithin e Aishes. Is’haku ka thënë se nëse e ka bërë kusht, atëherë ai mund ta përcjellë xhenazen dhe ta vizitojë të sëmurin.